خسرو و شيرين نظامي

درش بر حمل کشورها گشاده
همه در حمل بر حمل ايستاده

شکوه زهد من بر من نگهداشت
نه زان پشمي که زاهد در کله داشت

به خدمت ساقيان را داشت در بند
به سجده مطربان را کرد خرسند

سر خود همچنان بر گردن خويش
سرافکنده فکنده هر دو در پيش

گرفتم در کنار از دل نوازي
به موري چون سليمان کرد بازي

من از تمکين او جوشي گرفتم
دو عالم را در آغوشي گرفتم

حکايت چون به شيريني در آمد
حديث خسرو و شيرين بر آمد

شهنشه دست بر دوشم نهاده
ز تحسين حلقه در گوشم نهاده

که گوهربند بنيادي نهادي
در آن صنعت سخن را داد دادي

چه حلوا کرده اي در جوش اين جيش
که هر کو مي خورد مي گويد العيش

در آن پالوده پالوده چون شير
ز شيريني نکردي هيچ تقصير

برو نقشي نوشتم تا بماند
دهد بر من در ودي آنکه خواند

چو کار افتاده اي را کار شد راست
در گنجينه بگشاد و براراست

چرا مي بايد اي سالوک نقاب
در آن ويرانه افتادن چو مهتاب

گر او دارد ز دانه خوشه پر
من آرم خوشه خوشه دانه در

گر او را ز ابر فيض آب فراتست
مرا در فيض لب آب حياتست

ز خرواري صدف يک دانه در به
زلال اندک از طوفان پر به

ولي چون ملک خرسنديم را ديد
ولايت در خور خواهنده بخشيد

سخن را بر سعادت ختم کردم
ورق کاينجا رساندم در نوردم

ليلي و مجنون نظامي

در صنع تو کامد از عدد بيش
عاجز شده عقل علت انديش

بر هر ورقي که حرف راندي
نقش همه در دو حرف خواندي

عقل از در تو بصر فروزد
گر پاي درون نهد بسوزد

مي کوشم و در تنم توان نيست
کازرم تو هست باک از آن نيست

شک نيست در اينکه من اسيرم
کز لطف زيم ز قهر ميرم

تا در نقسم عنايتي هست
فتراک تو کي گذارم از دست