خسرو و شيرين نظامي

نه بيني گرد ازين دوران که بيني
جز آن قالب که در قلبش نشيني

ازين جا توشه بر کانجا علف نيست
در اينجا جو که آنجا جز صدف نيست

چو دانستم که دارد هر دياري
ز مهر من عروسي در کناري

بدان تا هر که دارد ديدنم دوست
ببيند مغز جانم را در اين پوست

نهان کي باشد از تو جلوه سازي
که در هر بيت گويد با تو رازي

زمين اصليم در بردن رنج
که از يک جو پديد آرم بسي گنج

بهر در کز دهن خواهم برآورد
زنم پهلو به پهلو چند ناورد

خدايا حرف گيران در کمينند
حصاري ده که حرفم را نه بينند

بسا منکر که آمد تيغ در مشت
مرا زد تيغ و شمع خويش را کشت

گر از من کوکبي شمعي برافروخت
کس از من آفتابي در نياموخت

که گر در راه خود يک ذره ديدم
به صد دستش علم بالا کشيدم

به گوشي جام تلخيها کنم نوش
به ديگر گوش دارم حلقه در گوش

من ازدامن چو دريا ريخته در
گريبانم ز سنگ طعنه ها پر

چو گاوي در خراس افکنده پويان
همه ره دانه ريز و دانه جويان

چو برقي کو نمايد خنده خوش
غريق آب و مي سوزد در آتش

عروسي بکر بين با تخت و با تاج
سرو بن بسته در توحيد و معراج

شکايت گونه اي مي کردم از بخت
که در بازو کماني داشتم سخت

پذيرشها نگر در کار چون ماند
ستورم چون سقط شد بار چون ماند

که ناگه پيکي آمد نامه در دست
به تعجيلم درودي داد و بنشست

ترا خواهد که بيند روزکي چند
کليد خويش را مگذار در بند

به عزم خدمت شه جستم از جاي
در آوردم به پشت بارگي پاي

برون راندم سوي صحرا شتابان
گرفته رقص در کوه و بيابان

ز مشگين بوي آن حضرت بهرگام
زمين در زير من چون عنبر خام

مرا در بزمگاه شاه بردند
عطارد را به برج ماه بردند

شکوه تاجش از فر جهانگير
فکنده قيروان را جامه در قير