خسرو و شيرين نظامي

در آتش مانده اي وين هست ناخوش
مسلمان شو مسلم گرد از آتش

عجم را زان دعا کسري برافتاد
کلاه از تارک کسري در افتاد

سريرش را سپهر از زير برداشت
پسر در کشتنش شمشير برداشت

پلي بر دجله ز آهن بود بسته
در آمد سيل و آن پل شد گسسته

تبه شد لشگرش در حرب ذيقار
عقابش را کبوتر زد به منقار

در آن دولت ز معجزهاي مختار
بسي عبرت چنين آمد پديدار

زهي بدري که او در خاک خفته است
زمين تا آسمان نورش گرفته است

سحرگه پنج نوبت کوفت در خاک
شبانگه چار بالش زد بر افلاک

شبي رخ تافته زين دير فاني
به خلوت در سراي ام هاني

قوي پشت و گران نعل و سبک خيز
بديدن تيز بين و در شدن تيز

نموده انبيا را قبله خويش
به تفضيل امانت رفته در پيش

فلک را قلب در عقرب دريده
اسد را دست بر جبهت کشيده

چو يوسف شربتي دردلو خورده
چو يونس وقفه اي در حوت کرده

ثريا در رکابش مانده مدهوش
به سرهنگي حمايل بسته بر دوش

جريده بر جريده نقش مي خواند
بيابان در بيابان رخش مي راند

به هر عضوي تنش رقصي در آورد
ز هر موئي دلش چشمي بر آورد

خطاب آمد که اي مقصود درگاه
هر آن حاجت که مقصود است در خواه

نه بيني در که درياپرور آمد
از افتادن چگونه بر سر آمد

دريغ آن شد که در نقش خطرناک
مقابل مي شود رخ با رخ خاک

به وقت زندگي رنجور حاليم
که با گرگان وحشي در جواليم

چو موئي برف ريزد پر بريزيم
همه در موي دام و دد گريزيم

به چشم خويش ديدم در گذرگاه
که زد بر جان موري مرغکي راه

مگر نشنيدي از فراش اين راه
که هر کو چاه کند افتاد در چاه

هران سنگي که دريائي و کانيست
در او دري و ياقوتي نهانيست

نخواهد ماند آخر جاودانه
در اين نه مطبخ اين يک چارخانه