خسرو و شيرين نظامي

ببين اي هفت ساله قره العين
مقام خويشتن در قاب قوسين

چنين گفت آن سخن پرداز شبخيز
کزان آمد خلل در کار پرويز

که از شبها شبي روشن چو مهتاب
جمال مصطفي را ديد در خواب

بيا تا در جواهر خانه و گنج
ببينيم آنچه از خاطر برد رنج

کليدي در ميان ديد از زر ناب
چو شمعي روشن از بس رونق و تاب

درو در بسته صندوقي ز مرمر
بر آن صندوق سنگين قفلي از زر

به فرمان شه آن در بر گشادند
درون قفل را بيرون نهادند

ز راز انجم و گردون خبر داشت
در احکام فلک نيکو نظر داشت

ز هفت اختر چنين آورد بيرون
که در چندين قران از دور گردون

کسي را پادشاهي خويش باشد
که حکم شرع او در پيش باشد

به عينه گفت کاين شکل جهان تاب
سواري بود کان شب ديد در خواب

چنان در کالب جوشيد جانش
که بيرون ريخت مغز از استخوانش

بپرسيد از بريدان جهانگرد
که در گيتي که ديدست اينچنين مرد

نماند جز بدان پيغمبر پاک
کزو در کعبه عنبر بوي شد خاک

چو شيرين ديد شه را جوش در مغز
پريشان پيکرش زان پيکر نغز

در اين پيکر که پيش از ما نهفتند
سخن داني که بيهوده نگفتند

برو نام نکو خواهي بماند
همان در نسل او شاهي بماند

در آن دوران که دولت رام او بود
ز مشرق تا به مغرب نام او بود

رسول ما به حجت هاي قاهر
نبوت در جهان مي کرد ظاهر

اگر هر زاهدي کاندر جهانست
به دوزخ در کشد حکمش روانست

و گر هر عاصيي کو هست غمناک
فرستد در بهشت از کيستش باک

ز قدرت در گذر قدرت قضا راست
تو فرمانراني و فرمان خدا راست

که مي داند که مشتي خاک محبوس
چه در سر دارد از نيرنگ و ناموس

اگر بي مرگ بودي پادشائي
بسا دعوي که رفتي در خدائي

ز خود بگذر که در قانون مقدار
حساب آفرينش هست بسيار