خسرو و شيرين نظامي

حصاري يافت سيمين قفل بر در
چو آب زندگاني مهر بر سر

مگر شه خضر بود و شب سياهي
که در آب حيات افکند ماهي

به ضرب دوستي بر دست مي زد
دبيرانه يکي در شصت مي زد

نگويم بر نشانه تير مي شد
رطب بي استخوان در شير مي شد

به رسم آرايشي در خوردشان کرد
ز گوهر سرخ و از زر زردشان کرد

بنفشه زلف را چندان دهد تاب
که باشد ياسمن را ديده در خواب

جوابش داد پير نغز گفتار
که در پيري تو خود بگريزي از يار

سيه موئي جوان را غم زدايد
که در چشم سياهان غم نيايد

مه نو تا به بدري نور گيرد
چو در بدري رسد نقصان پذيرد

به نزهت بود روزي با دل افروز
سخن در داد و دانش مي شد آن روز

بسي کوشيده اي در کامراني
بسي ديگر به کام دل براني

چو آن گاوي که ازوي شير خيزد
لگد در شير گيرد تا بريزد

حذر کن زانکه ناگه در کميني
دعاي بد کند خلوت نشيني

چو دور از حاضران ميرد چراغي
کشندش پيش از آن در ديده داغي

کهن دولت چو باشد دير پيوند
رعيت را نباشد هيچ در بند

ز مغروري که در سر ناز گيرد
مراعات از رعيت باز گيرد

نجات آخرت را چاره گر باش
در اين منزل ز رفتن با خبر باش

در اين نه پرده آهنگ آنچنان ساز
که داني پرده پوشيده را راز

نخستم در دل آيد کاين فلک چيست
درونش جانور بيرون او کيست

هر آنچ آمد شد اين کوي دارد
در او روي آوريدن روي دارد

فلک بر آدمي در بسته دارد
چو طرفه گو سخن سربسته دارد

دگر ره گفت کاي درياي دربار
چو در صافي و چون دريا عجب کار

همه گفتند چون ما در زمين آي
نگويد کس چنين رفتم چنين آي

که گر جان را جهان چون کالبد خورد
چرا با ما کند در خواب ناورد

چو گردد خواب را فکرت خريدار
در آن عادت شود جانها پديدار