خسرو و شيرين نظامي

نشيند تا به صد تمکينش آرند
چو مه در محمل زرينش آرند

چو رفت آن نقد سيمين باز در سنگ
ز نقد سيم شد دست جهان تنگ

شهنشه کوچ کرد از منزل خويش
گرفته راه دارالملک در پيش

درآمد مرد را بخشنده دارد
زمين تا در نيارد بر نيارد

همه پر زر و ديباهاي چيني
کز آنسان در جهان اکنون نه بيني

چو طاوسان زرين ده عماري
به هر طاوس در کبکي بهاري

به گيسو در نهاده لولو زر
زده بر لولو زر لولو تر

يکايک در نشاط و ناز رفتند
به استقبال شيرين باز رفتند

چو آمد مهد شيرين در مداين
غني شد دامن خاک از خزائن

به هر گامي که شد چون نوبهاري
شهنشه ريخت در پايش نثاري

فرود آمد به دولت گاه جمشيد
چو در برج حمل تابنده خورشيد

ز دريا در برآورد مرد غواص
به کم مدت شود بر تاجها خاص

چو شيرين گشت شيرين تر ز جلاب
صلا در داد خسرو را که درياب

که جام باده در باقي کن امشب
مرا هم باده هم ساقي کن امشب

چو شيرين در شبستان آگهي يافت
که مستي شاه را از خود تهي يافت

کمان ابروان را زه برافکند
بدان دل کاهوي فربه در افکند

در آورد از سر مستي به دو دست
فتاد آن جام و شيشه هر دو بشکست

چو سروي گر بود در دامنش نوش
چو ماهي گر بود ماهي قصب پوش

عقيق ميم شکلش سنگ در مشت
که تا بر حرف او کس ننهد انگشت

نسيمش در بها هم سنگ جان بود
ترازو داري زلفش بدان بود

ز خالش چشم بد در خواب رفته
چو ديده نقش او از تاب رفته

چو ديوانه ز مه نو برآشفت
در آن مستي و آن آشفتگي خفت

دو مشگين طوق در حلقش فتاده
دو سيمين نار بر سيبش نهاده

بنفشه با شقايق در مناجات
شکر مي گفت في التاخير آفات

به خوزستان در آمد خواجه سرمست
طبرزد مي ربود و قند ميخست