خسرو و شيرين نظامي

بدان سي و دو دانه لولو تر
که دارد قفلي از ياقوت بر در

در آن پرده که خوانندش حصاري
چنين بکري بر آورد از عماري

اگر گردن کشي کردم چو ميران
رسن در گردن آيم چون اسيران

سپهري کي فرود آيد به چاهي
کجا گنجد بهشتي در گياهي

در آن حضرت که خواهش را قدم نيست
شفيعي بايدم وان جز کرم نيست

من آن پيکم که طالع ماه دارم
چو پيکان پاي از آن در راه دارم

دهانم گر ز خردي کرد يک ناز
به خرده در ميان آوردمش باز

زبان گر برزد از آتش زبانه
نهادم با دو لعلش در ميانه

گر از تو جعد خويش آشفته ديدم
به زنجيرش نگر چون در کشيدم

مرا در کويت اي شمع نکوئي
فلک پاي بز افکند است گوئي

که گر چون گوسفندم ميبري سر
به پاي خود دوم چون سگ بر آن در

چو در خدمت نباشد شخص رنجور
نبايد دل که از خدمت بود دور

بدانجان کز چنين صد جان فزونست
که جانم بي تو در غرقاب خونست

مدارم بيش ازين چون ماه در ميغ
تو داني و سر اينک تاج يا تيغ

چو در ملک جمالت تازه شد راي
عنايت را مثالي تازه فرماي

اگر چه زر به مهر افزون عيارست
قراضه ريزها هم در شمارست

نهادستي ز عشقم حلقه در گوش
بدين عيبم خريدي باز مفروش

منم در پاي عشقت رفته از دست
به خلوت خورده مي تنها شده مست

نگردم از تو تابي سر نگردم
ز تو تا در نگردم برنگردم

بهر سختي که تا اکنون نمودم
چو لحن مطربان در پرده بودم

کنون در پرده خون خواهم افتاد
چو برق از پرده بيرون خواهم افتاد

بخسبانم ترا من مي خورم ناب
که من سرمست خوش باشم تو در خواب

در آغوش آنچنان گيرم تنت را
که نبود آگهي پيراهنت را

به صد فرياد گفت اي باربد هان
قوي کن جان من در کالبدهان

ببخاشي اي صنم بر عذرخواهي
که صد عذر آورد در هر گناهي