خسرو و شيرين نظامي

درشتي کردنم نزخار پشتي است
بسا نرمي که در زير درشتي است

زبانش موي شد وز هيچ روئي
به مشگين موي در نگرفت موئي

چو پاسي از شب ديجور بگذشت
از آن در شاه دل رنجور بگذشت

سر از پس مانده ميشد با دل ريش
رهي بي خويشتن بگرفته در پيش

نه از دل در جهان نظاره مي کرد
بجاي جامه دل را پاره مي کرد

زدي بر آتش سوزان او آب
به رويش در بخنديدي چو مهتاب

دلش دادي که شيرين مهربانست
بدين تلخي مبين کش در زبانست

ز تيزي نيز من دارم نشاني
مرا در کالبد هم هست جاني

به زير پاي پيلان در شدن پست
به از پيش خسيسان داشتن دست

چرا در سنگ ريزه کان کنم کان
چه بي روغن چراغي جان کنم جان

مگر شيرين از آن صفرا خبر داشت
که چندان سر که در زير شکر داشت

چو شيريني و ترشي هست در کار
از اين صفرا و سودا دست مگذار

شبه با در بود عادت چنين است
کليد گنج زرين آهنين است

زنست آخر در اندر بند و مشتاب
که از روزن فرود آيد چو مهتاب

گر از کوه جفا سنگي در افتد
ترا بر سايه او را بر سر افتد

ندارد جاودان طالع يکي خوي
نماند آب دايم در يکي جوي

تکاور بر ره باريک مي راند
خدا را در شب تاريک مي خواند

به هم بر شد در آن نظاره کردن
نمي دانست خود را چاره کردن

چو گلرخ ديد در شاپور بشناخت
سبک خود را ز گلگون اندر انداخت

عجب در ماند شاپور از سپاسش
فراتر شد که گردد روشناسش

نمود آنگه که چون شه بارگي راند
دلم در بند غم يکبارگي ماند

چنان در کار خود بيچاره گشتم
که منزلها ز عقل آواره گشتم

تو دولت بين که تقدير خداوند
مرا در دست بدخواهي نيفکند

دو حاجت دارم و در بند آنم
برآور زانکه حاجتمند آنم

مرا در گوشه تنها نشاني
نگوئي راز من شه را نهاني