خسرو و شيرين نظامي

وليک امشب شب در ساختن نيست
اميد حجره وا پرداختن نيست

هنوز اين زيربا در ديگ خامست
هنوز اسباب حلوا ناتمام است

به عالم وقت هر چيزي پديد است
در هر گنج را وقتي کليد است

نبيني عيب خود در تند خوئي
بدينسان عيب من تا چند گوئي

ز لعل اين سنگها بيرون ميفکن
به خاک افکنديم در خون ميفکن

يک امشب بر در خويشم بده بار
که تا خاک درت بوسم فلک وار

به زانوي ادب پيشت نشينم
بدوزم ديده وانگه در تو بينم

مکن جانا به خون حلق مرا تر
مدارم بيش ازين چون حلقه بر در

عذابم ميدهي وان ناصوابست
بهشت است اين و در دوزخ عذابست

بهشت قصر خود را باز کن در
درخت ميوه را ضايع مکن بر

درم بگشاي و راه کينه دربند
کمر در خدمت ديرينه دربند

و گر ممکن نباشد در گشادن
غريبي را يک امشب بار دادن

لبي چون انگبين داري ز من دور؟
زبان در من کشي چون نيش زنبور؟

مکن بر فرق خسرو سنگ باري
چو فرهادش مکش در سنگ ساري

بده يک وعده چون گفتار من راست
مکن چندين کجي در کار من راست

ترا در ابر مي جستم چو مهتاب
کنونت يافتم چون ابر بي آب

اجازت داد شيرين باز لب را
که در گفت آورد شيرين رطب را

نباشد عاشقي جز کار آنکس
که معشوقيش باشد در جهان بس

مزن طعنه مرا در عشق فرهاد
به نيکي کن غريبي مرده را ياد

نه يکساعت به من در تيز ديده
نه از شيرين جز آوازي شنيده

مسي کز وي مرا دستينه سازند
به از سيمي که در دستم گدازند

بود عاشق چو دريا سنگ در بر
منم چون کوه دايم سنگ بر سر

قلم در کش به حرف دست سايم
که دست حرف گيران را نشايم

مرا سيلاب محنت در بدر کرد
تو رخت خويشتن برگير و برگرد

دلت گر مرغ باشد پر نگيرد
دمت گر صبح باشد در نگيرد