خسرو و شيرين نظامي

بدين ديري که آيي در کنارم
بدين زودي مکش لختي بدارم

غم از حد رفت و غمخوارم کسي نيست
توئي و در تو غمخواري بسي نيست

نشايد گفت با فارغ دلان راز
مخالف در نسازد ساز با ساز

در اين جنگ آشتي رنگي برانگيز
زماني تازه شو تا کي شوي تيز

به بستان آمدم تا ميوه چينم
منه خار و خسک در آستينم

ز چشم و لب در اين بستان پدرام
گهي شکر گشائي گاه بادام

در اين بستان مرا کو خيز و بستان
ترنج غبغب و نارنج پستان

سنان خشم و تير طعنه تا چند
نه جنگ است اين در پيکار دربند

نه بوي شفقتي در سينه داري
نه حق صحبت ديرينه داري

چو دورت بينم از دمساز گشتن
رهم نزديک شد در بازگشتن

دلم در باز گشتن چاره ساز است
سخن کوتاه شد منزل دراز است

کسي کو باده بر يادت کند نوش
گر آنکس خود منم بادت در آغوش

خلاف آن شد که با من در نگيرد
گل آرد بيد ليکن برنگيرد

من آن خانيچه ام کابم عيانست
هر آنچم در دل آيد بر زبانست

سخن در نيک و بد دارد بسي روي
ميان نيک و بد باشد يکي موي

مکن گستاخي از چشمم بپرهيز
که در هر غمزه دارد دشنه تيز

هر آن موئي که در زلفم نهفته است
بر او ماري سيه چون قير خفته است

به طمع اين رسن در چه نيفتم
به حرص اين شکار از ره نيفتم

نبيني زنگ در هر کارواني
ز بهر پاس مي دارد فغاني

سحر تا کاروان نارد شباهنگ
نبندد هيچ مرغي در گلو زنگ

به دريا مي شدي در شط نشستي
به گل رغبت نمودي لاله بستي

برو فرموش کن ده رانده اي را
رها کن در دهي وامانده اي را

چو غولي مانده در بيغوله گاهي
که آنجا نگذرد موري به ماهي

ز تو کامي نديده در زمانه
شده تير ملامت را نشانه

در اين سنگم رها کن زار و بي زور
دگر سنگي برونه تا شود گور