خسرو و شيرين نظامي

سهي سرو آن زمان شد در چمن سست
که سيمين نار تو بر نارون رست

قمر در نيکوي دل داده توست
شکر مولاي مولا زاده توست

به هر مجلس که شهدت خوان درارد
به صورتهاي مومين جان در آرد

بدين خوبي که رويت رشک ما هست
مبين در خود که خودبيني گناهست

مريز آخر چو بر من پادشاهي
بدين سان خون من در بي گناهي

به شيريني صلا در شهر دادن
به تلخي پاسخي چون زهر دادن

بسا رخنه که اصل محکمي هاست
بسا انده که در وي خرمي هاست

گره بر دل چرا دارد ني قند
مگر کو نيز شيرين راست در بند

ز راه پاسخ آن ماه قصب پوش
ز شکر کرد شه را حلقه در گوش

ستون سرو را رفتن در آموخت
چو غنچه تيز شد چون گل برافروخت

ز چين تا روم در توقيع نامت
قدر خان بنده و قصر غلامت

نه پي در جستجوي کس فشردم
نه جز روي تو کس را سجده بردم

نديدم در تو بوي مهرباني
بجز گردن کشي و دل گراني

کبابي بايد اين خان را نمک سود
مگس در پاي پيلان کي کند سود

چو سيلي کامدي در حوض ماهي
مراد خويشتن را برد خواهي

ز طوفان تو خواهم کرد پرهيز
بر اين در خواه بنشين خواه برخيز

نشينم هم در اين ويرانه وادي
بر انگيزم منادي بر منادي

بس آن يک ره که در دام اوفتادم
هم از نرخ و هم از نام اوفتادم

گرم بايد چو مي در جامت آرم
به زلف چون رسن بر بامت آرم

همان به کانچه من ديدم بداغت
نسوزم روغن خود در چراغت

جمال خويش را در خز و خارا
به پوشيدن همي کرد آشکارا

در آن حلواپزي کرد آتشي نرم
که حلوا را بسوزد آتش گرم

در آن پيچش که زلفش تاب مي داد
سرينش ساق را سيماب مي داد

بلورين گردنش در طوق سازي
بدان مشگين رسن مي کرد بازي

دلي کز عشق آن گردن همي مرد
رسن در گردنش با خود همي برد