خسرو و شيرين نظامي

تو از عشق من و من بي نيازي
به من بازي کني در عشقبازي

مزن شمشير بر شيرين مظلوم
ترا آن بس که بردي نيزه در روم

مرا از روي تو يک قبله در پيش
ترا قبله هزار از روي من بيش

ز دور اندازي مشکوي شاهم
که در زندان اين دير است چاهم

شوم در خانه غمناکي خويش
نگه دارم چو گوهر پاکي خويش

چو من با زخم خو کردم درين خار
نه مرهم باد در عالم نه گلزار

نخست آتش دهد چرخ آنگهي آب
به حال تشنگان در بين و درياب

تو در عشق من از مالي و جاهي
چه ديدي جز خداوندي و شاهي

چو بر من گنج قارون ميفشاندي
چو قارونم چرا در خاک ماندي

دل اينجا در کجا خواهم گشادن
تن اينجا سر کجا خواهم نهادن

وگرنه در دمه سوزم که ديدي
چنين روزي بدين روزم که ديدي

و گر چشمم کني سر پيش دارم
پس اين چشم دگر در پيش آرم

نه رندي بوده ام در عشق رويت
که طنبوري به دست آيم به کويت

جهانداور منم در کار سازي
جهاندار از کجا و عشق بازي

مرا در دل ز خسرو صد غبار است
ز شاهي بگذر آن ديگر شمار است

هنوزت در سر از شاهي غرور است
دريغا کاين غرور از عشق دور است

زنم چندان تظلم در زمانه
که هم تيري نشانم بر نشانه

چرا بايد که چون من سرو آزاد
بود در بند محنت مانده ناشاد

به هر در کز لب و دندان ببخشم
دلي بستانم و صد جان ببخشم

بهار انگشت کش شد در نکوئي
هر انگشتم و صد چون است گوئي

ز بس کاورده ام در چشم هانور
ز ترکان تنگ چشمي کرده ام دور

ز تنگي کس به چشمم در نيايد
کسي با تنگ چشمان بر نيايد

چه شورشها که من دارم درين سر
چه مسکينان که من کشتم بر اين در

برو تا بر تو نگشايم به خون دست
که در گردن چنين خونم بسي هست

تو در آيينه ديدي صورت خويش
به چشم من دري صدبار ازان بيش