خسرو و شيرين نظامي

زمين کز سردي آتش داشت در زير
پرند آب را مي کرد شمشير

به بام قصر بر شد چون يکي ماه
نهاده گوش بر در ديده بر راه

بر آمد گردي از ره توتيا رنگ
که روشن چشم ازو شد چشمه در سنگ

در آن مشعل که برد از شمعها نور
چراغ انگشت بر لب مانده از دور

ز بيهوشي زماني بي خبر ماند
به هوش آمد به کار خويش در ماند

و گر لختي ز تندي رام گردم
چو ويسه در جهان بدنام گردم

نه روي آنکه از در باز گردد
نه راي آنکه قفل انداز گردد

رقيبي را به نزد خويشتن خواند
که ما را نازنين بر در چرا ماند

که مهماني به خدمت مي گرايد
چه فرمائي در آيد يا نيايد

تو کاندر لب نمک پيوسته داري
به مهمان بر چرا در بسته داري

تو خود داني که من از هيچ رائي
ندارم با تو در خاطر خطائي

کنيز کاردان بيرون شد از در
برون برد آنچه فرمود آن سمنبر

کمندي حلقه وار افکنده بر دوش
زهر حلقه جهاني حلقه در گوش

جهان روشن به روي صبح خندت
فلک در سايه سرو بلندت

ز نعلکهاي گوش گوهر آويز
فکندي لعل ها در نعل شبديز

ز بس گوهر که در نعلم کشيدي
به رخ بر رشته لعلم کشيدي

به من در ساختي چون شهد با شير
ز خدمتها نکردي هيچ تقصير

ولي در بستنت بر من چرا بود
خطا ديدم نگارا يا خطا بود

نگويم بر توام بالائيي هست
که در جنس سخن رعنائيي هست

نه مهمان توام؟ بر روي مهمان
چار در بايدت بستن بدينسان

نشايد بست در بر ميهماني
که جز تو نيستش جان و جهاني

علم گشتم به تو در مهرباني
علم بالاي سر بهتر تو داني

دگر گفتي که آنان کار جمندند
چنين بر روي مهمان در نبندند

حديث آنکه در بستم روا بود
که سرمست آمدن پيشم خطا بود

دو لختي بود در يک لخت بستند
ز طاووس دو پر يک پر شکستند