خسرو و شيرين نظامي

اگر بيدارم انده بايدم خورد
و گر در خوابم افزون باشدم درد

چو در بيداري و خواب اينچنينم
پناهي به ز تو خود را نه بينم

نه چندانم کسي در خيل پيداست
که گر ميرم کند بالين من راست

منم تنها در اين اندوه و جاني
فداکرده سري بر آستاني

اگر صد سال در چاهي نشينم
کسي جز آه خود بالا نه بينم

سگان را در جهان جاي و مرا نه
گيا را بر زمين پاي و مرا نه

چو بر خاکم نبود از غم جدائي
شوم در خاک تا يابم رهائي

چو تو هستي نگويم کيستم من
ده آن تست در ده چيستم من

چو از غم نيستم يک لحظه آزاد
نخواهم هيچ کس را در جهان شاد

کسي کو را بود در طبع سستي
نخواهد هيچ کس را تندرستي

مرا عشق از کجا در خورد باشد
که بر موئي هزاران درد باشد

اگر پائي بدست آرم دگربار
به دامن در کشم چون نقش ديوار

چو نقطه زير پرگار آورم روي
شوم در نقش ديوار آورم روي

نبندم دل دگر در صورت کس
از اين صورت پرستيدن مرا بس

چو شب روي از ولايت در کشيدي
سپاه روز رايت بر کشيدي

ز هر بقعه شدندي سنگ سايان
به ماندندي در او انگشت خايان

ز سنگ و آهنش حيران شدندي
در آن سرگشته سرگردان شدندي

سخن مي رفتشان در هر نوردي
چنانک آيد ز هر گرمي و سردي

نبود آن روز گلگون در وثاقش
بر اسبي ديگر افتاد اتفاقش

بدان نازک تني و آبداري
چو مرغي بود در چابک سواري

به شخص کوه پيکر کوه مي کند
غمي در پيش چون کوه دماوند

رخ خارا به خون لعل مي شست
مگر در سنگ خارا لعل مي جست

چو از لعل لب شيرين خبر يافت
به سنگ خاره در گفتي گهر يافت

در آن مدت که شد فرهاد را ديد
نه کوه آن قلعه پولاد را ديد

در آمد زور دستش را شکوهي
به هر زخمي ز پاي افکند کوهي