167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان مسعود سعد سلمان
در يکي زاويه ز حبس بشار
وز بزرگي و بخت برخوردار
جهاندار دارادت اندر کنف
آب مانند کس نبيني رنگ
که فرامش شود ز خويشتنم
در کف جود تو گروگانم
نيک در خور عطيتي دانم
مي رود در زمانه اشعارم
در ميان بلاي بسيارم
زهر کردست رنج تن شکرم
نيست يک داستان چو آن قلم
درج در کفت آسمان قلم
همه درست کاروان قلم
نوک پويان درفشان قلم
چون همت خويش در بيان بندم
به دم حرص تن نرنجانم
همتت بر فلک نهاد قدم
نه از عدد وجوه اعيانم
بر ديده نهاده فضل ديوانم
وز سايه خويشتن هراسانم
تنها گويي که در بيابانم
با پيرهن سطبر و خلقانم
پنداري در حرب هفت خوانم
با هر چه همي آورد توانم
برنامه بماندست تر زبانم
بر دانه نيوفتاده منقارم
اي واي اميدهاي بسيارم
در هستي ايزدست انکارم
در انعام تو کليد نعم
گويي مگر ستاره سيارم
مداح شهريار جهان دارم
هر دو در دست خسرو ايران
که بتگ در نيابدش حدثان
نعمت تو نهاده دارد خوان
در اقبال مجلس سلطان
لفظ سحبان و معني حسان
شب تيره سياه پيراهن
بنگرستم چنان فتادم ظن
نتواند گريخت اهريمن
باز آورده ايزد ذوالمن
محمود شه يگانه در هر فن
در دل همچو چشمه سوزن
در دل خويش پرورم دشمن
آتش رزمگاه روز فتن
مشک در ناف آهوان ختن
غرض او بد ز ايزد ذوالمن
سراينده نامه باستان
مرا همايون ديدارش ايزد ذوالمن
داد شادي و خرمي بستان
در پرستيدن صنم کردن