خسرو و شيرين نظامي

مزن آتش در اين جان ستمکش
رها کن خانه اي از بهر آتش

در اين آتش که عشق افروخت بر من
دريغا عشق خواهد سوخت خرمن

غمت بر هر رگم پيچيد ماري
شکستم در بن هر موي خاري

ز اشک و آه من در هر شماري
بود دريا نمي دوزخ شراري

در اين دريا کم آتش گشت کشتي
مرا هم دوزخي خوان هم بهشتي

ترا خاکي است خاک از در گذشته
مرا آبي است آب از سر گذشته

بر اين ابلق کسي چابک سوار است
که در ميدان عشق آشفته کار است

در آن وادي که جائي بود دلگير
نخوردي هيچ خوردي خوشتر از شير

دل شيرين حساب شير مي کرد
چه فن سازد در آن تدبير مي کرد

چو شب زلف سياه افکند بر دوش
نهاد از ماه زرين حلقه در گوش

در آن حقه که بود آن ماه دلسوز
چو مار حلقه مي پيچيد تا روز

در آمد کوهکن مانند کوهي
کز او آمد خلايق را شکوهي

در انديشه که لعبت باز گردون
چه بازي آردش زان پرده بيرون

به شيرين خنده هاي شکرين ساز
در آمد شکر شيرين به آواز

به نوش آباد آن خرمان در شير
شکر خواند انگبين را چاشني گير

شنيدم نام او شيرين از آن بود
که در گفتن عجب شيرين زبان بود

طبرزد را چو لب پرنوش کردي
ز شکر حلقه ها در گوش کردي

در آن مجلس که او لب برگشادي
نبودي تن که حالي جان ندادي

کسي را کان سخن در گوش رفتي
گر افلاطون بدي از هوش رفتي

به چابک دستي و استاد کاري
کني در کار اين قصر استواري

در آن خدمت به غايت چابکي داشت
که کار نازنينان نازکي داشت

چنان ترتيب کرد از سنگ جوئي
که در درزش نمي گنجيد موئي

در آن حوضه که کرد او سنگ بستش
روان شد آب گفتي زاب دستش

بنا چندان تواند بود دشوار
که بنا را نيايد تيشه در کار

بر آن گنجينه فرهاد آفرين خواند
ز دستش بستد و در پايش افشاند