خسرو و شيرين نظامي

چو نوشين باده را در پرده بستي
خمار باده نوشين شکستي

چو در پرده کشيدي ناز نوروز
به نوروزي نشستي دولت آن روز

چو در شب بر گرفتي راه شبديز
شدندي جمله آفاق شب خيز

به خرسندي طمع را ديده بر دوز
ز چون من قطره دريائي در آموز

در آن مستي نشسته پيش مريم
دم عيسي بر او مي خواند هر دم

ولي دانم که دشمن کام گشتست
به گيتي در به من بدنام گشتست

خلافت را جهان بر در نهاده
فلک بر خط حکمت سر نهاده

هزار افسانه از بر بيش دارد
به طنازي يکي در پيش دارد

چه بندي دل در آن دور از خدائي
کزو حاصل نداري جز بلائي

همان به کو در آن وادي نشيند
که جغد آن به که آبادي نبيند

يقين شد شاه را چون مريم اين گفت
که هرگز در نسازد جفت با جفت

سخن را از در ديگر بني کرد
نوازش مي نمود و صبر مي کرد

بيار آن ماه را يک شب درين برج
که پنهان دارمش چون لعل در درج

پذيرفتار فرمان گشت نقاش
که بندم نقش چين را در تو خوش باش

ملک را در شکارت رخش تند است
وليک از مريمش شمشير کند است

من از بي دانشي در غم فتادم
شدم خشک از غم اندر نم فتادم

در آنجان گر ز من بودي يکي سوز
به گيسو رفتمي راهش شب و روز

چو ز آب حوض تر گشتست زينم
خطا باشد که در دريا نشينم

به گل چيدن بدم در خار ماندم
به کاري مي شدم دربار ماندم

ترازو را دو سر باشد نه يکسر
يکي جو در حساب آرد يکي زر

نمانم جز عروسي را در اين سنگ
که از گچ کرده باشندش به نيرنگ

اگر خود روي من روئيست از سنگ
در او بيند فرو ريزد ازين ننگ

سگ از من به بود گر تا توانم
فريبش را چو سگ از در نرانم

هزاران پرده بستم راست در کار
هنوزم پرده کژ مي دهد يار

فرس با من چنان در جنگ راند است
که جاي آشتي رنگي نماند است