خسرو و شيرين نظامي

ز بس گوهر کمرهاي شب افروز
در گستاخ بيني بسته بر روز

در آن صف کاتش از بيم آب گشتي
سخن گر زر بدي سيماب گشتي

ز خاموشي در آن زرينه پرگار
شده نقش غلامان نقش ديوار

زمين بوسيد و گفتا شادمان باش
هميشه در جهان شاه جهان باش

جهان تا در جهان ياريش مي کرد
تمناي جهانداريش مي کرد

کجا آن تيغ کاتش در جهان زد
تپانچه بر درفش کاويان زد

بسا گرگ جوان کز روبه پير
به افسون بسته شد در دام نخجير

مخور چندان که خرما خار گردد
گوارش در دهن مردار گردد

به قنديل قديمان در زدن سنگ
به کالاي يتيمان بر زدن چنگ

به سرهنگي حمايل کردن تيغ
بسا مه را که پوشد چهره در ميغ

از اين ابلق سوار نيم زنگي
که در زير ابلقي دارد دو رنگي

ستم در مذهب دولت روا نيست
که دولت با ستمگار آشنا نيست

خري در کاهدان افتاد ناگاه
نگويم واي بر خر واي بر کاه

شنيدستم که در زنجير عامان
يکي بود است ازين آشفته نامان

به جباري مبين در هيچ درويش
که او هم محتشم باشد بر خويش

ترا حرفي به صد تزوير در مشت
منه بر حرف کس بيهوده انگشت

نه کم ز آيينه اي در عيب جوئي
به آيينه رها کن سخت روئي

در آب نرم رو منگر به خواري
که تند آيد گه زنهار خواري

به گستاخي مبين در خنده شير
که نه دندان نمايد بلکه شمشير

نهنگ آن به که در دريا ستيزد
کز آب خرد ماهي خرد خيزد

به بخشيدن در آمد دست دريا
زمين گشت از جواهر چون ثريا

ز صد دستان که او را بود در ساز
گزيده کرد سي لحن خوش آواز

چو تخت طاقديسي ساز کردي
بهشت از طاقها در باز کردي

چو بانگ سبز در سبزش شنيدي
ز باغ زرد سبزه بر دميدي

چو قفل رومي آوردي در آهنگ
گشادي قفل گنج از روم و از زنگ