خسرو و شيرين نظامي

سعادت بر گشاد اقبال را دست
قران مشتري در زهره پيوست

چو آمد در سخن نوبت به شاپور
سخن را تازه کرد از عشق منشور

که شيرين انگبيني بود در جام
شهنشه روغن او شد سرانجام

به رنگ آميزي صنعت من آنم
که در حلواي ايشان زعفرانم

پس آنگه کردشان در پهلوي ياد
که احسنت اي جهان پهلو دو همزاد

قضاي عشق اگرچه سر نبشته است
مرا اين سر نبشت او در نبشت است

گوزني بر ره شير آشيان کرد
رسن در گردن شير ژيان کرد

دگر ره طبع شيرين گرم تر گشت
دلش در کار خسرو نرم تر گشت

شراب تلخ در جانش اثر کرد
به شيريني سوي شيرين نظر کرد

سخنها در کرشمه مي نهفتند
به نوک غمزه گفتند آنچه گفتند

نمي افتاد فرصت در ميانه
که تير خسرو افتد بر نشانه

مه و خورشيد دل در صيد بستند
به شبديز و به گلگون برنشستند

گهي در گوش دلبر راز گفتن
گهي غم هاي دل پرداز گفتن

سگ قصاب را در پهلوي ميش
جگر باشد و ليک از پهلوي خويش

چه بايد زهر در جامي نهادن
ز شيريني بر او نامي نهادن

بره در شير مستي خورد بايد
که چون پخته شود گرگش ربايد

چو بازرگان صد خروار قندي
چه باشد گر به تنگي در نبندي

چو نيل خويش را يابي خريدار
اگر در نيل باشي باز کن بار

اگر نازي کنم مقصودم آنست
که در گرمي شکر خوردن زيانست

بهر موئي که تندي داشت چون شير
هزاران موي قاقم داشت در زير

سنان در غمزه کامد نوبت جنگ
به هر جنگي درش صد آشتي رنگ

قصب بر رخ که گر نوشم نهانست
بنا گوشم به خرده در ميانست

ازين سو حلقه لب کرده خاموش
ز ديگر سو نهاده حلقه در گوش

چو خسرو را به خواهش گرم دل يافت
مروت را در آن بازي خجل يافت

حساب ديگر آن بودش در اين کوي
که پشتم نيز محرابست چون روي