خسرو و شيرين نظامي

جوانان را و پيران را دگر بار
به سرسبزي در آرد سرخ گلزار

گل از شادي علم در باغ مي زد
سپاه فاخته بر زاغ مي زد

صبا برقع گشاده مادگان را
صلا در داده کار افتادگان را

رياحين بر رياحين باده در دست
به شهرود آمدند آن روز سرمست

در آن صحن بهشتي جاي کردند
ملک را بارگه بر پاي کردند

چو بد مستان به لشگرگه در افتاد
و زو لشگر به يکديگر بر افتاد

چو فرصت در کشيدي خصم را ميل
ربودندي يکي بوسه به تعجيل

در آن ساعت که از مي مست گشتي
به بوسه با ملک همدست گشتي

چنان تنگش کشيدي شه در آغوش
که کردي قاقمش را پرنيان پوش

ز بس کز گاز نيلش در کشيدي
ز برگ گل بنفشه بر دميدي

شبي باد مسيحا در دماغش
نه آن بادي که بنشاند چراغش

ز تاريکي در آن شب يک نشان بود
که آب زندگي دروي نهان بود

شبي بود از در مقصود جوئي
مراد آن شب ز مادر زاد گوئي

ازين سو زهره در گوهر گسستن
وز آن سو مه به مرواريد بستن

سماع زهره شب را در گرفته
مه يک هفته نصفي بر گرفته

جرس جنباني مرغان شب خيز
جرسها بسته در مرغ شب آويز

دد و دام از نشاط دانه خويش
همه مطرب شده در خانه خويش

فروغ روي شيرين در دماغش
فراغت داده از شمع و چراغش

چرا چندين وصال از دور بينيم
اگر نوريم تا در نور بينيم

هوائي معتدل چون خوش نخنديم
تنوري گرم نان چون در نبنديم

فرنگيس اولين مرکب روان کرد
که دولت در زمين گنجي نهان کرد

عجب نوش شکر پاسخ چنين گفت
که عنبر بو گلي در باغ بشگفت

در آمد دولت شاهي به تاراج
نهاد آن لعل را بر گوشه تاج

فلک در عقد شاهي بند کردش
به ياقوتي دگر پيوند کردش

بر آمد آفتابي ز آسمان بيش
کشيد آن ماه را در چنبر خويش