جوهر الذات عطار

مرا طوقيست در گردن فتاده
از او در عين ما و من فتاده

ملامت ميکشم در هر دو عالم
منم در عشق جانان شاد وخرم

اگر در کفر آئي عشق بيني
نمود عشق هم در عشق بيني

اگر در کافري يابي تو دلدار
نمود بت شکن در کفر بسيار

نشان عشق از من بنگر ايدل
چرا درمانده در آب و در گل

نشان عشق در جانم نهانست
وليکن يار اينجا در ميان است

اگر منسوخ گشتم بر در او
فتادستم بکلي بر در او

ترا در ديده ها بينا بديدم
ترا در لفظها گويا بديدم

چنان در لعنت تو ديدم اينجا
بسي در کوي تو گرديدم اينجا

بسي گشت و نديدست جز که افعال
نهادش در صفاتت در بيان قال

مرا چون سجده تو کرده باشم
چرا در عاقبت در پرده باشم

من آدم را نديدم آن تو بودي
که در ذرات در گفت و شنودي

نظر کردم در آندم ديدم آدم
که پيدا شد نمود تو در آن دم

تو قول دوست فرمان بر تو اينجا
که بگشايد ترا او در در اينجا

بگرد کعبه جان در طوافند
چو سيمرغان همه در کوه قافند

جمال يار در ما کل اثر کرد
نمود عقل در اينجا خبر کرد

جمال خويش در وي چون نهاد او
نمود آمد در اينجا داد داد او

که دروي جمع شد در چل صباح آن
نمود عشق در عين رواح آن

همه در تست و تو در جمله پيدا
شدست اينجا يگه عين مصفا

نظر مي کرد خود را ديد در گل
نمي دانست چيزي مانده در دل

در اين معني بسي گفتند اسرار
همه نقشي بود در عين پندار

چنين بهر خودي در خورد و در خواب
بهشت جاودان از خويش درياب

خوشا آندم که آدم در نگنجد
جهان موئي در آن لحظه نسنجد

صفات حق تو داري در صفاتت
بخواهي برد ره در سوي ذاتت

چو آدم باش در جنات و در ذات
ز خاطر درگذر زين جمله ذرات