خسرو و شيرين نظامي

سماع خرگهي در خرگه شاه
نديمي چند موزون طبع و دلخواه

چو مشک نافه در نشو گياهي
پس از سرخي همي گيرد سياهي

سيه پوشيده چون زاغان کهسار
گرفته خون خود در ناي و منقار

عقابي تيز خود کرده پر خويش
سيه ماري فکنده مهره در پيش

ترنج و سيب لب بر لب نهاده
چو در زرين صراحي لعل باده

ز نرگس وز بنفشه صحن خرگاه
گلستاني نهاده در نظر گاه

ز بس نارنج و نار مجلس افروز
شده در حقه بازي باد نوروز

جهان را تازه تر دادند روحي
بسر بردند صبحي در صبوحي

در آمد گلرخي چون سرو آزاد
ز دلداران خسرو با دل شاد

که بر دربار خواهد بنده شاپور
چه فرمائي در آيد يا شود دور

بفرمودش در آوردن به درگاه
ز دلگرمي به جوش آمد دل شاه

در آمد نقش بند مانوي دست
زمين را نقشهاي بوسه مي بست

حديث بنده را در چاره سازي
بساطي هست با لختي درازي

از آن پنهان شدن چون مرغ از انبوه
وز آن پيدا شدن چون چشمه در کوه

چه ديدم؟ تيزرائي تازه روئي
مسيحي بسته در هر تار موئي

ملک نيز آنچه در ره ديد يکسر
يکايک باز گفت از خير و از شر

من آنگه گفتم او آيد فرادست
که اقبال ملک در بنده پيوست

به مشگو در نبود آن ماه رخسار
مع القصه به قصر آمد دگر بار

در قصر نگارين زد زماني
کس آمد دادش از خسرو نشاني

چو سر در قصر شيرين کرد شاپور
عقوبت باره اي ديد از جهان دور

در اين ظلمت ولايت چون دهد نور
بدين دوزخ قناعت چون کند حور

مگر يک عذر هست آن نيز هم لنگ
که تو لعلي و باشد لعل در سنگ

بدان مشگو که فرمودي رسيدم
در او مشتي ملالت ديده ديدم

چو زهره بر گشاده دست و بازو
بهاي خويش ديده در ترازو

بدان پرندگي زيرش همائي
پري مي بست در هر زير پائي