خسرو و شيرين نظامي

در آن صحرا که او خواهد بتازيد
بهشتي روي را قصري بسازيد

طوافي زد در آن فيروزه گلشن
ميان گلشن آبي ديد روشن

گيا را زير نعل آهسته مي سفت
در آن آهستگي آهسته مي گفت

ز هر سو کرد بر عادت نگاهي
نظر ناگه در افتادش به ماهي

در آب نيلگون چون گل نشسته
پرندي نيلگون تا ناف بسته

همه چشمه ز جسم آن گل اندام
گل بادام و در گل مغز بادام

اگر زلفش غلط مي کرد کاري
که دارم در بن هر موي ماري

نهان با شاه مي گفت از بنا گوش
که مولاي توام هان حلقه در گوش

فسونگر مار را نگرفته در مشت
گمان بردي که مار افساي را کشت

کليد از دست بستانبان فتاده
ز بستان نار پستان در گشاده

فشاند از ديده باران سحابي
که طالع شد قمر در برج آبي

چو ماه آمد برون از ابر مشگين
به شاهنشه در آمد چشم شيرين

عبير افشاند بر ماه شب افروز
به شب خورشيد مي پوشيد در روز

دل خسرو بر آن تابنده مهتاب
چنان چون زر در آميزد به سيماب

ولي چون ديد کز شير شکاري
بهم در شد گوزن مرغزاري

به صبري کاورد فرهنگ در هوش
نشاند آن آتش جوشنده را جوش

همان را روز اول چشمه زد راه
همين از چشمه اي افتاد در چاه

نه بيني چشمه اي کز آتش دل
ندارد تشنه اي را پاي در گل

شنيدم لعل در لعل است کانش
اگر دلدار من شد کو نشانش

دگر ره گفت از اين ره روي برتاب
روا نبود نمازي در دو محراب

عقاب خويش را در پويه پر داد
ز نعلش گاو و ماهي را خبر داد

پري را مي گرفت از گرم خيزي
به چشم ديو در مي شد ز تيزي

ز هر سو کرد مرکب را روانه
نه دل ديد و نه دلبر در ميانه

گهي ديده به آب چشمه مي شست
چو ماهي ماه را در آب مي جست

مه و شبديز را در باغ مي جست
به چشمي باز و چشمي زاغ مي جست