خسرو و شيرين نظامي

مهين بانو جوابش داد کاي ماه
به جاي مرکبي صد ملک در خواه

مبادا کز سر تندي و تيزي
کند در زير آب آتش ستيزي

همه در گرد شيرين حلقه بستند
چو حالي بر نشست او بر نشستند

در آن صحرا روان کردند رهوار
وزان صحرا به صحراهاي بسيار

گمان بردند که اسبش سر کشيد است
ندانستند کو سر در کشيد است

بسي چون سايه دنبالش دويدند
ز سايه در گذر گردش نديدند

مهين بانو چو بشنيد اين سخن را
صلا در داد غمهاي کهن را

چو در خواب اين بلا را بود ديده
که بودي بازي از دستش پريده

نشد ممکن که در هيچ آبخوردي
بيابيم از پي شبديز گردي

بلي چندان شکيبم در فراقش
که برقي يابم از نعل براقش

قبا در بسته بر شکل غلامان
همي شد ده به ده سامان به سامان

رونده کوه را چون باد مي راند
به تک در باد را چون کوه مي ماند

نپوشد بر تو آن افسانه را راز
که در راهي زني شد جادوئي ساز

شده شيرين در آن راه از بس اندوه
غبار آلود چندين بيشه و کوه

پديد آمد چو مينو مرغزاري
در او چون آب حيوان چشمه ساري

ز شرم آب از رخشنده خاني
شده در ظلمت آب زندگاني

چو قصد چشمه کرد آن چشمه نور
فلک را آب در چشم آمد از دور

پرندي آسمان گون بر ميان زد
شد اندر آب و آتش در جهان زد

تن سيمينش مي غلطيد در آب
چو غلطد قاقمي بر روي سنجاب

در آب چشمه سار آن شکر ناب
ز بهر ميهمان مي ساخت جلاب

گرامي بود بر چشم جهاندار
چنين تا چشم زخم افتاد در کار

که نتوان راه خسرو را گرفتن
نه در عقده مه نو را گرفتن

چو هر کو راستي در دل پذيرد
جهان گيرد جهان او را نگيرد

حکايت کرد کاختر در وبالست
ملک را با تو قصد گوشمالست

گر آيد نار پستاني در اين باغ
چو طاووسي نشسته بر پر زاغ