خسرو و شيرين نظامي

بسي گشتم درين خرگاه شش اطاق
شگفتي ها بسي ديدم در آفاق

نشست خويش را در هر هوائي
به هر فصلي مهيا کرده جائي

به هنگام خزان آيد به ابخاز
کند در جستن نخجير پرواز

چهارش فصل ازينسان در شمار است
به هر فصلي هوائيش اختيار است

نمک دارد لبش در خنده پيوست
نمک شيرين نباشد وان او هست

ز لعلش بوسه را پاسخ نخيزد
که لعل اروا گشايد در بريزد

به حيرت مانده مجنون در خيالش
به قايم رانده ليلي با جمالش

سر زلفي ز ناز و دلبري پر
لب و دنداني از ياقوت و از در

از آن ياقوت و آن در شکر خند
مفرح ساخته سودائيي چند

گهي بر خرمن مه مشک پوشند
گهي در خرمن گل باده نوشند

بخوبي در جهان ياري ندارند
به گيتي جز طرب کاري ندارند

بر آخر بسته دارد ره نوردي
کز او در تک نيابد باد گردي

که استادي که در چين نقش بندد
پسنديده بود هرچ او پسندد

در اين انديشه روزي چند مي بود
به خشک افسانه اي خرسند مي بود

چو کار از دست شد دستي بر آورد
صبوري را به سرپائي در آورد

نظر کردن که در دل دارد؟
سر پيوند مردم زاد دارد؟

تو خوشدل باش و جز شادي مينديش
که من يک دل گرفتم کار در پيش

نگيرم در شدن يک لحظه آرام
ز گوران تک ز مرغان پر کنم وام

چو آتش گرز آهن سازد ايوان
چو گوهر گر شود در سنگ پنهان

که آن خوبان چو انبوه آمدندي
به تابستان در آن کوه آمدندي

در آن محراب کو رکن عراق است
کمربند ستون انشراق است

که زير دامن اين دير غاريست
در و سنگي سيه گوئي سواري است

ز دشت رم گله در هر قراني
به گشتن آيد تکاور مادياني

فلک گوئي شد از فرياد او مست
به سنگستان او در شيشه بشکست

نظامي زين نمط در داستان پيچ
که از تو نشنوند اين داستان هيچ