خسرو و شيرين نظامي

چو کار از مهد با ميدان فتادش
جهان از دوستي در جان نهادش

چو سالش پنج شد در هر شگفتي
تماشا کردي و عبرت گرفتي

بر اين گفتار بر بگذشت يک چند
که شد در هر هنر خسرو هنرمند

در آن آماج کو کردي کمان باز
ز طبل زهره کردي طبلک باز

چو برق نيزه را بر سنگ راندي
سنان در سينه خارا نشاندي

نظر در جستنيهاي نهان کرد
حساب نيک و بدهاي جهان کرد

زمين جو جو شده در زير پايش
فلک را جو به جو پيموده رايش

منادي را ندا فرمود در شهر
که واي آن کس که او بر کس کند قهر

اگر اسبي چرد در کشتزاري
و گر غصبي رود بر ميوه داري

و گر کس روي نامحرم به بيند
همان در خانه ترکي نشيند

چو شه در عدل خود ننمود سستي
پديد آمد جهان را تندرستي

چو سلطان در هزيمت عود مي سوخت
علم را مي دريد و چتر مي دوخت

در آن خانه که آن شب بود رختش
به صاحبخانه بخشيدند تختش

مگر شاه آن شفاعت در پذيرد
گناه رفته را بر وي نگيرد

هنوزم بوي شير آيد ز دندان
مشو در خون من چون شير خندان

که طفلي خرد با آن نازنيني
کند در کار از اينسان خرده بيني

به نيک و بد مشو در بند فرزند
نيابت خود کند فرزند فرزند

از آن حضرت چو بيرون رفت خسرو
جهان در ملک داد آوازه نو

چو آمد زلف شب در عطر رسائي
به تاريکي فرو شد روشنائي

نياي خويشتن را ديد در خواب
که گفت اي تازه خورشيد جهان تاب

دلارامي تو را در بر نشيند
کزو شيرين تري دوران نبيند

چهارم چون صبوري کردي آغاز
در آن پرده که مطرب گشت بي ساز

نوا سازي دهندت بار بدنام
که بر يادش گوارد زهر در جام

ز نقاشي به ماني مژده داده
به رسامي در اقليدس گشاده

چنان در لطف بودش آبدستي
که بر آب از لطافت نقش بستي