خسرو و شيرين نظامي

در آن جزوي که ماند از عشقبازي
سخن راندم نيت بر مرد غازي

اگر بي عشق بودي جان عالم
که بودي زنده در دوران عالم

مشو چون خر بخورد و خواب خرسند
اگر خود گربه باشد دل در و بند

نرويد تخم کس بي دانه عشق
کس ايمن نيست جز در خانه عشق

ز سوز عشق بهتر در جهان چيست
که بي او گل نخنديد ابر نگريست

گر آتش در زمين منفذ نيابد
زمين بشکافد و بالا شتابد

و گر آبي بماند در هوا دير
به ميل طبع هم راجع شود زير

کمر بستم به عشق اين داستان را
صلاي عشق در دادم جهان را

تعصب را کمر در بسته چون شير
شده بر من سپر بر خصم شمشير

در دنيا بدانش بند کرده
ز دنيا دل بدين خرسند کرده

درآمد سر گرفته سر گرفته
عتابي سخت با من در گرفته

چو داري در سنان نوک خامه
کليد قفل چندين گنج نامه

در توحيد زن کاوازه داري
چرا رسم مغان را تازه داري

ز شورش کردن آن تلخ گفتار
ترشروئي نکردم هيچ در کار

مگر شيرين بدان کردي دهانم
که در حلقم شکر گردد زبانم

در اين گفتن ز دولت ياريت باد
برومندي و برخورداريت باد

چراغند اين دو سه پروانه خويش
پديدار آمده در خانه خويش

چو تو حالي نهادي پاي در پيش
به کنجي هر کسي گيرد سر خويش

مدم دم تا چراغ من نميرد
که در موسي دم عيسي نگيرد

فلک در طالعم شيري نموده است
وليکن شير پشمينم چه سوداست

به هشتاد و نود چون در رسيدي
بسا سخني که از گيتي کشيدي

پس آن بهتر که خود را شاد داري
در آن شادي خدا را ياد داري

که چون شد ماه کسري در سياهي
به هرمز داد تخت پادشاهي

نسب را در جهان پيوند مي خواست
به قربان از خدا فرزند مي خواست

چو ميل شکرش در شير ديدند
به شير و شکرش مي پروريدند