خسرو و شيرين نظامي

زمين را بوسه ده در بزم شاهي
که دارد بر ثريا بارگاهي

ببخشد دست او صد بحر گوهر
که در بخشش نگردد ناخنش تر

زحل گر نيستي هندوي اين نام
بدين پيري در افتادي ازين بام

اگر صد کوه در بندد به بازو
نباشد سنگ با زر هم ترازو

گر از نعلش هلال اندازه گيرد
فلک را حلقه در دروازه گيرد

از آن عهده که در سر دارد اين عهد
بدين مهدي توان رستن از اين مهد

اگر خود مار ضحاکي زند نيش
چو در خيل فريدوني مينديش

چو شد پرداخته در سلک اوراق
مسجل شد بنام شاه آفاق

اگر برگ گلي بيند در اين باغ
بنام شاه آفاقش کند داغ

چنان در کار آن دلدار دل بست
که از تيمار کار خويشتن رست

چنان در دل نشاند آن دلستان را
که با جانش مسلسل کرد جان را

بهاري نو برآر از چشمه نوش
سخن را دست بافي تازه در پوش

در اين منزل بهمت ساز بردار
درين پرده به وقت آواز بردار

چو خون در تن عادت بيش گردد
سزاي گوشمال نيش گردد

سخن کم گوي تا بر کار گيرند
که در بسيار بد بسيار گيرند

سخن گوهر شد و گوينده غواص
به سختي در کف آيد گوهر خاص

نه بيني وقت سفتن مرد حکاک
به شاگردان دهد در خطرناک

نصيحت هاي هاتف چون شنيدم
چون هاتف روي در خلوت کشيدم

در آن خلوت که دل درياست آنجا
همه سرچشمه ها آنجاست آنجا

اگر چه در سخن کاب حياتست
بود جايز هر آنچه از ممکنات است

چو صبح صادق آمد راست گفتار
جهان در زر گرفتش محتشم وار

مرا چون مخزن الاسرار گنجي
چه بايد در هوس پيمود رنجي

وليکن در جهان امروز کس نيست
که او را درهوس نامه هوس نيست

نه در شاخي زدم چون ديگران دست
که بروي جز رطب چيزي توان بست

به عشقي در که شست آمد پسندش
سخن گفتن نيامد سودمندش