خسرو و شيرين نظامي

اگر تکوين به آلت شد حوالت
چه آلت بود در تکوين آلت

خدا از عابدان آن را گزيند
که در راه خدا خود را نبيند

بدين اميدهاي شاخ در شاخ
کرم هاي تو ما را کرد گستاخ

اگر خواهي به ما خط در کشيدن
ز فرمانت که يارد سر کشيدن

در آن ساعت که مامانيم و هوئي
ز بخشايش فرو مگذار موئي

چو روي افروختي چشمم برافروز
چو نعمت داديم شکرم در آموز

به سختي صبر ده تا پاي دارم
در آساني مکن فرموش کارم

عقيدم را در آن ره کش عماري
که هست آن راه راه رستگاري

نيت بر کعبه آورد است جانم
اگر در باديه ميرم ندانم

تنم را در قناعت زنده دل دار
مزاجم را بطاعت معتدل دار

چو حکمي راند خواهي يا قضائي
به تسليم آفرين در من رضائي

ز شرع خود نبوت را نوي داد
خرد را در پناهش پيروي داد

خدايش تيغ نصرت داده در چنگ
کز آهن نقش داند بست بر سنگ

زده در موکب سلطان سوارش
به نوبت پنج نوبت چار يارش

برنج و راحتش در کوه و غاري
حرم ماري و محرم سوسماري

سر دندان کنش را زير چنبر
فلک دندان کنان آورده بر در

کنم درخواستي زان روضه پاک
که يک خواهش کني در کار اين خاک

چو طالع موکب دولت روان کرد
سعادت روي در روي جهان کرد

در آوردند مرغان دهل ساز
سحرگه پنج نوبت را به آواز

من از ناخفتن شب مست مانده
چو شمشيري قلم در دست مانده

چه طرز آرم که ارز آرد زبان را
چه برگيرم که در گيرد جهان را

که کار آمد برون از قالب تنگ
کليدت را در گشادند آهن از سنگ

و گر چون مقبلان دولت پرستي
طمع را ميل در کش باز رستي

منم روي از جهان در گوشه کرده
کفي پست جوين ره توشه کرده

چو زنبوري که دارد خانه تنگ
در آن خانه بود حلواي صد رنگ