ديوان ناصر خسرو

اين جاهل را به بز چون پوشي
در طاعت و علم خويش نگدازي

اي حجت، کاز خرد باشد
همواره تو زين بدل در اين کازي

رفتم به نزد هر سرو سالاري
گشتم به گرد هر در و ميداني

بي هيچ علم و هيچ حقومندي
در پيشگه نشسته چو لقماني

در باز کرد سوي من اين کان را
بگشاد قفل بسته سخن داني

اي کرده خمر مغز تو را خيره،
مستي تو در ميانه مستاني

ازيرا که پشتم ز منت به شکر
گران است در زير بار علي

نبودي در اين سهمگن مرغزار
مگر عمرو و عنتر شکار علي

يکي اژدها بود در چنگ شير
به دست علي ذوالفقار علي

به غار علي در نشد کس مگر
به دستوري کاردار علي

گزين و بهين زنان جهان
کجا بود جز در کنار علي؟

سواري که دعوي کند در سخن
بيا، گو، من اينک سوار علي

جوان خردمند نزديک دانا
چو دري بود کش به زر در نشاني

نهال تنت چون کهن گشت شايد
که در جان ز دين تو نهالي نشاني

نماني نه در کاروان نه به خانه
نه بي زندگاني نه با زندگاني

تو را در قران وعده اين است از ايزد
چرا برنخواني گر اهل قراني؟

نگه کن سحرگه به زرين حسامي
نهان کرده در لاژوردين نيامي

نبيني که ت افگند چون مرغ نادان
ز روز و شبان دهر در پيسه دامي؟

راه نبيني تو و گوئي دلت
رانده مگر در شب تاريستي

شب تيره ستاره گرد او در
چو حورانند گرد زشت زالي

جمال و زيب زيبا کم نگردد
اگر چندش بپوشي در جوالي

ايا گردنت بسته بر در شاه
ضياعي يا عقاري يا عقالي

نه همانا که بر اين اشتر نوروزي
جز که کافور و در و گوهر بارستي

دلم از تو به همه حال بشستي دست
گر تو را در خور دل دست گزارستي

گر نبوده ستي اين عقل به مردم در
خلق يکسر بتر از کژدم و مارستي