ديوان ناصر خسرو

ز بالاي خرد بنگر يکي در کار اين عالم
ازيرا از خرد برتر نيابي هيچ بالائي

ما را همي فريبد گشت دمادم تو
من در تو چون بپايم گر تو همي نپائي؟

وان را که بي بصارت يافه همي در آيد
بر محدثيت بس باد از گشتنت گوائي

گر تو ز بهر خدمت رفتن به پيش ميران
اندر غم قبائي تو از در قفائي

چندين چرا خرامي آراسته بگشي
در جبه بهائي گر نيستي بهائي؟

دجال را نبيني بر امت محمد
گسترده در خراسان سلطان و پادشائي؟

ترکان به پيش مردان زين پيش در خراسان
بودند خوار و عاجز همچون زنان سرائي

گرچه اندر رشته دري کشندش کي بود
سنگ هرگز يار در شاهوار، اي ناصبي؟

گرچه بر ديوار و بر در صورت مردم کنند
يار مردم باشد آن نيکونگار، اي ناصبي؟

زانکه در عالم علم گشته به نام آنکه اوست
خازن علم خداي کامگار،اي ناصبي

کي گيرد پند جاهل از تو؟
در شوره نهال چون نشاني؟

استاده بدي به باميان شيري
بنشسته به عز در بشير شاري

بگشاد به دين درون در حيلت
برساخت به پيش خويش بازاري

تا هيچ نماند ازو بدين فتوي
در بلخ بدي و نه گنه کاري

در هر چمني نشسته دهقاني
اين چون سمني و آن چو گلناري

ننشست ازان سپس در اين بستان
جز کرگس مرده خوار، طياري

من گشته هزيمتي به يمگان در
بي هيچ گنه شده به زنهاري

مانده است چو من در اين زمين حيران
هر زاهد و عابدي و بنداري

اين ديو هزيمتي است اينجا در
منگر تو بدانکه ساخت کاچاري

مکن ز بهر گلو خويشتن هلاک و مرو
به صورت بشري در به سيرت مگسي

اگرت خواب نگيرد ز بهر چاشت شبي
که در تنور نهندت هريسه يا عدسي

در معده ت آتش آمد مشغول شد بدو دل
تا دين بدين بهانه از پيش برنوشتي

چون گوروار دايم بر خوردن ايستادي
اي زشت ديو مردم در خورد تير وخشتي

که ديو توست اين عالم فريبنده
تو در دل ديو ناکس را نپيخستي

غرقه شده اي به بحر دنيا در
يا هيچ همي به دين نپردازي