جوهر الذات عطار

همي ديد و گمانش در يقين بود
که در عشق ازل او راه بين بود

ترا ميدانم و آنجات ديدم
در اين دريا در آن دريات ديدم

توئي منصور صوري در همه دم
تو هستي داده در عين عالم

توئي منصور و در عين لقائي
سپر گشته تو در عين بلائي

عياني در دل و در جان گرفته
حقيقت کفر با ايمان گرفته

توئي کرسي و دائم در خروجي
که در عين همه ذات البروجي

توئي آب و توئي ديدار در خاک
نمود صنع خود در عالم پاک

ز بود خود سفر در خويش کردم
نمود عشق را در پيش کردم

کنون در عين دريايي چنينم
که در حق اولين و آخرينم

در اين دريا بسي ناياب گفتم
در اسرار حق را من بسفتم

مرا شوريست در اين بحر اعظم
که يک شب بود در پيشش دو عالم

مرا شوريست در سر بي نهايت
که گفتن راست نايد در حکايت

طلب کن در ميان جان مرا بين
نمود انس و جان در جان مرا بين

زوالي هست مه را در سر ماه
که بگذارد ز عشق دوست در راه

در اين کشتي بسي گشتند غرقه
در اين بودند هفتاد و دو فرقه

دم ايشان زن و درياب آن در
که اينجا در نگنجد گفتن پر

حقيقت در شريعت مي توان يافت
طريقت در حقيقت نيز بشتافت

مقام ايمني شرعست درباب
در اين خانه بگشا دست در باب

که در عين شريعت دوست بيند
حقيقت مغز را در پوست بيند

ره حق در شريعت مي توان يافت
نه در عين طبيعت ميتوان يافت

شدي غائب ولي در جان و جسمي
توئي گنج و درونم در طلسمي

همه حيران در آن اسرار مانده
مثال نقطه در پرگار مانده

منم شاه جهان در سر معني
که دارم در حقيقت عين تقوي

کجا اهل دلي در گوشه فرد
که بنشيند دمي با من در اين درد

ز خاکست اصل و در خاکي شدي تو
چگويم تا در اول چون بدي تو