ديوان ناصر خسرو

در بلخ ايمن اند ز هر شري
مي خوار و دزد و لوطي و زن باره

ناگاه باد دنيا مر دين را
در چه فگند از سر پرواره

اي درها به رشته در آوردم
روز چهارم از سومين هفته

تا گل در کله چون عروس نهان شد
ابر مشاطه شده است و باد دلاله

نيک نگه کن به آفرينش خود در
تا به گه پيريت ز حال سلاله

بر رفتنيم اگرچه در اين گنبد
بيچاره ايم و بسته و پيخسته

مگر کايشان همي بيرون کشندت
از اين هموار و بي در سخت باره

فلک روغن گري گشته است بر ما
به کار خويش در جلد و خياره

ببايد رفتن، آخر چند باشي
چو متواري در اين خانه ي تواره؟

در اين خانه چهارستت مخالف
کشيده هر يکي بر تو کناره

بدين نيکو تن اندر جان زشتت
چو ريماب است در زرين غضاره

به کشت بي گهي ماني که در تو
نبينم دانه جز کاه و سپاره

بر نه به خرت بار که وقت آمده است
دل در سراي و جاي سپنجي منه

زر است علم، عمر بدين زره بده
در گرم سير برف به زر داده به

ديوي است صعب در تن تو آرزو
جوياي آز و ناز و محال و فره

ناکشته تخم هرگز ناورد بر
اي در کمال فضل تو را يار نه

چو ننوازي و ندهي گشت پيدا
که جز بادي نداري در قنينه

با تو روان است روزگار حذر کن
تا نفريبد در اين رهت بروانه

مؤمني و مي خوري، بجز تو نديدم
در جسد مؤمنانه جان مغانه

راه نمايدت سوي روضه رضوان
گر بروي بر رهي در اين دو ميانه

مرگ ستانه است در سراي سپنجي
بگذري آخر تو زين بلند ستانه

چون خانه بيگانه ش آشنا شد
خو کرد در اين بند و زاولانه

گوئي که جوانم، به باغ ها در
بسيار شود خشک و، تر جوانه

در خانه دين چونکه مي نيائي؟
استاده چه ماندي بر آستانه؟

در خانه شدم بي تو من ازيرا
هاروت تو را هست و مر مرا نه