ديوان ناصر خسرو

از دروغ توست در جانم دريغ
وز ستم توست ريشم پرستيم

در ره عمري شتابان روز و شب
اي برادر گر درستي يا سقيم

گرد در من همي نيارد
گشتن نه رفيقم و نه يارم

جز علم و عمل همي نورزم
تا بسته در اين حصين حصارم

چشم حکما به خار مشکل
در چند و چرا و چون بخارم

گر کنده شده است خان و مانم
حکمت رسته است در کنارم

چو يقينم که نگيردت همي خواب و غنو
من بي طاقت در طاعت تو چون غنوم

وزان گشت تيره دل مرد نادان
کزوي است روشن به جان در ضميرم

اي خردمندان، که باشد در جهان
با چنين بد مهر مادر داورم؟

مشکلي پيش آمده ستم بس عجب
ره نمي داند بدو در خاطرم

اي برادر، کوه دارم در جگر
چون شوي غره به شخص لاغرم

اگر داد خواهيم در نيک و بد
به داديم معذور و اندر خوريم

چه باک است اگر نيست مان فرش و قصر
چو در دين توانگرتر از قيصريم؟

عزيزيم بر چشم دانا چو زر
به چشم تو در خاک و خاکستريم

نامه آزادي آمده است سوي من
پنهان در دل زخالق دل و جانم

تو به شتاب از پس زمانه دواني
من به ستور از در زمانه رمانم

اي همه ساله دنان بگرد دنان در
من نه بگرد دنانم و نه دنانم

بر رمه علم خوار در شب دنيي
از قبل موسي زمانه شبانم

در سخنم تخم مردمي بسرشته است
دست خداي جهان امام زمانم

ور بنشيند برو غبار شياطين
گرد به پندي چو در ازو بفشانم

در آب نميدي آن ردا را
کش طمع طراز بود شستم

در من نرسند ازانکه بيش است
از ششصدشان به فضل شستم

از خاکم اگر بکند ديوت
در سنگ بر غم تو برستم

تا داند خصم من که چون تو
در دين نه ضعيف و خوار و سستم

کس عروسي در جهان هرگز نديد
گيسوش پرنور و رويش پر ظلام