ديوان ناصر خسرو

به جان و دلم در ز فرش کنون
بهشت برين است و باغ ارم

از آن پاکتر نيست کس در جهان
که هست او سوي متهم متهم

در دام به دانه مباش مشغول
دانه ي تو چه چيز است جز مي و جام؟

اميد چه داري که کام يابي؟
در دام کسي کام يابد اي خام؟

جان وام خداي است در تن تو
يک روز ز تو باز خواهد اين وام

بيهوده چه داري طمع در اين جاي
آرام؟ که اين نيست جاي آرام

دل را ز جهان بازکش که گيهان
بسيار کشيده است چون تو در دام

ناتام در اين جايت آوريدند
تا روزي از اين جا برون شوي تام

در خانه استاد علم و دينت
پيغمبرت استاد و چوب صمصام

داني که محال است اگر بماند
ارواح چنين در سراي اجسام

اين حکم در اين کارکرد پيداست
با آنکه رسول آمده است و پيغام

گر حاکم حکام را مقري
در خلق چرائي چو گرگ و ضرغام؟

جهان، خداي جهان را مثل چوبستاني است
که ما به جمله بدين بوستان در اشجاريم

به غار سنگين در نه، به غار دين اندر
رسول را، ز دل پاک صاحب الغاريم

يکي چون مرغ پرنده وليک پرش انديشه
يکي ماننده گزدم وليکن نيش او در فم

آئين اين دو مرغ در اين گنبد
پريدن و شتاب همي بينم

در لشکر زمانه بسي گشتم
پر گرد ازين شده است رياحينم

مجلس به فر دولت او فردا
جز در کنار حورا نگزينم

فخرم بس آنکه در ره دين حق
بر مذهب امام ميامينم

بر من گذر يکي که به يمگان در
مشهورتر از آذر برزينم

وين آسيا دوان و درو من نشسته پست
ايدون سپيد سار در اين آسيا شدم

وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت
يک چند با ثنا به در پادشا شدم

گفتم مگر که داد بيابم ز ديو دهر
چون بنگريستم ز عنا در بلا شدم

از شاه زي فقيه چنان بود رفتنم
کز بيم مور در دهن اژدها شدم

فرياد يافتم ز جفا و دهاي ديو
چون در حريم قصر امام اللوا شدم