ديوان ناصر خسرو

بنمايمت حق غايب را
در سرائي که شاهد است و مجاز

خار يابد همي ز من در چشم
ديو بي حاصل دوالک باز

کسي پر خانه دشتي ديد هرگز
نه ديوار و نه در بل پست و موجز؟

دو لشکر صف زده در خانه هاشان
پس هر لشکري يکي مجاهز

اين ستوران کرده در گردن
رسن جهل و سلسله ي وسواس

اي خردمند هوش دار که خلق
بس به اسداس در زدند اخماس

تا چند سخن گوئي از حق و حقيقت؟
آب حيوان جوئي در چشمه مطموس!

صورت خوب بسي باشد بي حاصل
بر در و درگه و بر خانه و ديوارش

سر پيکان نشود در سپر و جوشن
تا نباشد سپس اندر پر و سوفارش

ميوه چون اندک باشد به درختي بر
بي مزه ماند در برگ به خروارش

نيست آميخته با آب هنر خاکش
نيست آويخته در پود خرد تارش

اي متحير شده در کار خويش
راست بنه بر خط پرگار خويش

خرد شکستي به دبوس طمع
در طلب تا و مگر تار خويش

در طلب آنچه نيامد به دست
زير و زبر کردي کاچار خويش

خيره بدادي به پشيز جهان
در گران مايه و دينار خويش

چون ندهي پند تن خويش را
اي متحير شده در کار خويش؟

وز هوس خويش همي پر خمي
بيهده اي در خور مقدار خويش

نيک نگه کن به تن خويش در
باز شود از سيرت خروار خويش

آن را که در رکوع غني کرد بي سؤال
درويش را به پيش پيمبر سخاوتش

آن را که مصطفي، چو همه عاجز آمدند،
در حرب روز بدر بدو داد رايتش

در حربگه پيمبر ما معجزي نداشت
از معجزات نيز قوي تر ز قوتش

در بود مر مدينه علم رسول را
زيرا جز او نبود سزاي امانتش

گر علم بايدت به در شهر علم شو
تا بر دلت بتابد نور سعادتش

هرک آفت خلاف علي بود در دلش
تو روي ازو بتاب و بپرهيز از آفتش

ابليس قادر است وليکن به خلق در
جز بر دروغ و حيله گري نيست قدرتش