ديوان ناصر خسرو

بر نام خداوند بر اين وصف سلامي
در مجلس برخواند ابو يعقوب ازبر

در پيش تو استاده بر اين جامه پشمين
اين کالبد لاغر با گونه اصفر

شش سال ببودم بر ممثول مبارک
شش سال نشستم به در کعبه مجاور

در خلد چگونه خورد گندم
آنجا چو نبود شخص نان خور؟

نگفتم مگر راست، گفتم که نيست
تو را در خدائي وزير اي قدير

بجاي است در من به فضل خداي
همان فهم و آن طبع معني پذير

اي حجت بسيار سخن، دفتر پيش آر
وز نوک قلم در سخنهات فروبار

در شعر ز تکرار سخن باک نباشد
زيرا که خوش آيد سخن نغز به تکرار

از راه تن خويش سوي جانت نگه کن
بنگر که نهان چيست در اين شخص پديدار

ابليس لعين دست گشاده است به غارت
ايزدت بدين سختي ازين بست در اين غار

ور به خوبي در بودي خطر و بخت بلند
سرو سالار جهان بودي خورشيد منير

علي آن يافت ز تشريف که زو روز غدير
شد چو خورشيد درفشنده در آفاق شهير

دل خانه توست گنج گردانش
از حکمت ها به در منثور

گر حکمت منت در خور آيد
گنجور شدي و گشت ماجور

هردو يکي شود چو زحلقت فرو گذشت
حلوا و نان خشک در آن تافته تنور

اين کالبد خنور تو بوده است شست سال
بنماي تا چه حاصل کردي در اين خنور

ستور است مردم در اين ره چنانک
بريده نگردد قطار از قطار

وز اين در کشيدن به بيني خويش
ز بهر طمع اين و آن را مهار

چو مر خويشتن را بداني به حق
در اين ژرف زندان نگيري قرار

به دو سوي صف دو برادر مبارز
ابا هر يکي پنج فرزند در خور

خمر مخور، پور، که آن دود خمر
مار شود در سر مخمور، مار

عمرت از تو گريزد از پس آز
تو همي تاز در نشيب و فراز

بر در بخت بد فرود آيد
هر که گيرد عنان مرکبش آز

جز بدين مال کي شود بر مرد
به دو عالم در سعادت باز؟

در نگنجد مگر به دل، که دل است
کيسه دانش و خزينه راز