ديوان ناصر خسرو

ارکان و مواليد بدو هستي دارند
تا نير درو مشمر در وي حدثان را

اگر بيرون خلا گوئي خطا باشد، که نتواند
بدو در صورت جسمي بدين سان گشته اندروا

اگر ضدند اخشيجان را هر چار پيوسته
بوند از غايت وحدت برادروار در يک جا

گويند عالمي است خوش و خرم
بي حد و منتهاست در و نعما

صحراش باغ و زير نهفتش در
بر تختهاش تکيه گه حورا

وين قول را گواست در اين عالم
تابنده همچو مشتري از جوزا

وز چوب خشک در فرو بارد
دري که مشک بوي کند صحرا

وين چهره هاي خوب که در نورش
خورشيد بي نوا شود و شيدا

داني که نيست حاضر و نه حاصل
در خاک و باد و آتش و آب اينها

نظمي است هر نظام پذيري را
گر خوانده اي در اول موسيقا

برسايش ما را ز جنبش آمد،
اي پور، در اين زير ژرف دريا

تخم همه نيک و بد است جانت
اين را به جهان در بسي است همتا

در زير برو برگ تو گريزد
گمراه ز سرماي جهل و گرما

هرگز نرسد فهم تو در اين خط
هرچند درو بنگري به سودا

نيک بنگر به روزنامه خويش
در مپيماي خاک و خس به خراب

در ثياب ربوده از درويش
کي به دست آيدت بهشت و ثواب

سپس يار بد نماز مکن
که بخفته است مار در محراب

از پس پيغمبر و حيدر بدين در ره مده
يک رمه بيگانگان را تات نفزايد عطب

هرگز ناراست جز از بهر تو
چرخ سر خويش به در خوشاب

چند گريزي ز حواصل در اين
قبه بي روزن و باب، اي غراب؟

در تو همي پيري نايد پديد
زانکه ز مردم تو ربائي شباب

حرمت تو سخت بزرگ است ازانک
در تو دعا را بگشايند باب

حاکم در خلوت خوبان به روز
نيم شبان محتسب اندر شراب

خون حسين آن بچشد در صبوح
وين بخورد ز اشتر صالح کباب

چند در اين باديه خشک و زشت
تشنه بتازي به اميد سراب؟