167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
من روح سپر کرده و او تير زنان
از خويش مدان خالي و از خويش مدان
کاين عين حقيقت است و انوار يقين
وين فاش مکن که خونت ريزد به زمين
پيوسته حريص درد بايد بودن
مردانه و مرد رنگ بايد بودن
دلها خون شد در هوس خون گشتن
يعني که نپخته است از آنست پر خون
نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن
امروز چنانم و چنان تر ز چنان
خرمن باشم که دل نهم بر خرمن
عقلي نه که از عشق بپرهيزم من
زهدي که در دام تو رهيدن نتوان
عيدانه که ديده است چنين در دو جهان
يارب چه بود خواب پريشان ديدن
در حسن برآيم ز زمين صد چندان
روزان و شبان بر در عشاق نشين
جز با گل و ياسمين و نسرين منشين
اصحاف الکهف تا سوي عليين
آميخته با تنم چو جانست بدان
گه او کشدم چو دلربايان گردن
دل نقطه وحدتست و از عرش فزون
حالي شوي از دايره کون برون
سوداي نوي درافکني در سر جان
اي تو پدر جان من و مادر جان