جوهر الذات عطار

رخ جانان نظر کن در دل خود
چرا درمانده در مشکل خود

الا اي دل نميدانم که چوني
نهاني در دورن و در بروني

الا اي دل تو جاني در حقيقت
که بسپردي در او راه شريعت

توئي آن جوهري کز ذات بيچون
در اينجا آمدي تو غرقه در خون

چرا در پرده اي گم کرده را
مگر حيران شدي در ديدن شاه

در اينجا ديده سر الهي
ببين ديدار تو در ماه وماهي

در اينجا کرده احوال معلوم
تو دادي در حقيقت داد مفهوم

بسي خون خورد دل در کار راهش
که تا در عشق ميدارد نگاهش

بسي خون بايدت خوردن در اينراه
که تا بيني در آنجا روي دلخواه

در اين چنبر عجايب رازهاهست
ز يکي در يکي آوازها هست

در اين چنبر عيان گر باز بيني
در او انجام و هم آغاز بيني

در اين چنبر نمودار بهشتست
که در او طينت آدم سرشتست

در اين حقه که پر از جوهر آيد
در او ديدار ماه و اختر آيد

نميداني که در اول چه بودي
که اين لحظه تو در گفت و شنودي

اگر داري تو طاقت در جمالش
بيابي در درون جان وصالش

نديدي کس ورا در روي بازار
که دائم بود در معني کم آزار

توئي گمشگته از يعقوب ناگاه
فتاده در چه درمانده در راه

تو نوري ليک در ظلمت فتادي
ولي در عين آن قربت فتادي

سفر کردي ز کل فارغ شدي تو
در اينجا در صدف بالغ شدي تو

تو نور قدسي افتادي در اينجا
شعاعت در گرفته عين دريا

دل و جان در رضاشان هر دو در باز
پس آنگه تو حجاب از رخ برانداز

يکي ديد او و دائم در يکي بود
در اين اسرار کل حق بيشکي بود

امام است او و در عين حقيقت
سپرده راه کل را در طريقت

علي در جان عطارست رهبر
که او بر شهر علم آمد يقين در

از ايشان برگشاد اين در بيک بار
از آني گوهر افشان تو در اسرار