ديوان شمس

در کعبه عشق سوي ميقات نگر
هيهات شنو ز روح و هيهات نگر

در خاک ندا کردم خاکا زنهار
آن يار وفادار مرا نيکو دار

گفتي که در اين دور فلک بادي هست
تا باد رسيدن اي صنم باده بيار

طبعم چو حيات يافت از جلوه فکر
آورد عروس نظم در حجره ذکر

در هر بيتي هزار دختر بنمود
هر يک به مثال مريم آبستن و بکر

فرمود خدا به وحي کاي پيغمبر
جز در صف عاشقان بمنشين بگذر

در ظاهر خار و گل، مخالف ديدار
بر چشم خلاف ديد، خندد گلزار

مونس خواهي صلاي بيداري زن
بر خفته منه پاي و ازو در مگذر

من دم نزنم از اين جهان دمگير
من در طربم همه جهان ماتم گير

اي جان لطيف بيغم عشق مساز
در هر نفسش هزار روزه است و نماز

اي دل همه رخت را در اين کوي انداز
پيراهن يوسف است بر روي انداز

اي عشق تو داده باز جان را پرواز
لطف تو کشيده چنگ جان را در ساز

اي عشق نخسبي و نخفتي هرگز
در ديده خفتگان نيفتي هرگز

زاغان سياه امشب اندر طربند
با باز سپيد جان شده در پرواز

اينجا چه نيافتم کسي را دمساز
زان در که بيامدم برون رفتم باز

گفتي که نهال صبر در دل کشتي
گيرم که بکاشتم بگيرد هرگز؟

مر مستان را خمار يک روزه بود
من آن مستم که در خمارم همه روز

صد بار بگفتمت ز مستان مگريز
جان در کفمان سپار و بستان مگريز

هر گه ز خيال گرگ ترسان گردي
در شهر گريز سوي صحرا مگريز

گر در ره عشق او نباشي سرباز
زنهار مکن حديث عشقي سرباز

گر روشنئي ميطلبي همچون شمع
پروانه صفت تو خويشتن را در باز

مائيم و دمي کوته و سوداي دراز
در سايه دل فکنده دو پاي دراز

زان آتش آب گونه يک شعله برآر
در بنگه انديشه زن و پاک بسوز

آن مرغ دلي که نيست در بند قفس
او را تو مترسان که نترسد از کس

احوال درون خانه از من مطلب
خون بر در آستانه مي بين و مپرس