ديوان شمس

امشب هردل که همچو مه در طلب است
ماننده زهره او حريف طرب است

زين طعنه در اينراه بسي خواهد بود
با ما تو چگونه اي دگر باکي نيست

اي بي خبر از مغز شده غره بپوست
هشدار که در ميان جانداري دوست

از جمله صفات خويش عريان گشتم
تا غوطه خورم برهنه در جوي خوشت

اي در دل من نشسته شد وقت نشست
اي توبه شکن رسيد هنگام شکست

در مذهب عاشقي خيانت نه رواست
من راست روم تو کژ روي نايد راست

روز آمد و روز هر چراغي که فروخت
در شعله آفتاب جز رسوا نيست

اين چرخ و فلکها که حد بينش ماست
در دست تصرف خدا کم ز عصاست

هر ذره و قطره گر نهنگي گردد
آن جمله مثال ماهيئي در درياست

اين مستي من ز باده حمرا نيست
وين باده بجز در قدح سودا نيست

اين من نه منم آنکه منم گوئي کيست
گويا نه منم در دهنم گوئي کيست

اي هر بيدار با خبرهاي تو خفت
اي هرکه بخفت در بر لطف تو خفت

اي هرچه صدف بسته درياي لبت
وي هرچه گهر فتاده در پاي لبت

باد آمد و گل بر سر ميخواران ريخت
يار آمد و مي در قدح ياران ريخت

باران به سر گرم دلي بر ميريخت
بسيار چو ريخت چست در خانه گريخت

با شاه هر آنکسي که در خرگاهست
آن از کرم و لطف و عطاي شاهست

گر من ز عجايبي که در دل دارم
ديوانه نمي شوم ز ديوانگي است

بر من در وصل بسته ميدارد دوست
دل را بعنا شکسته ميدارد دوست

زين پس من و دلشکستگي بر در او
چون دوست دل شکسته ميدارد دوست

بر هر جائيکه سرنهم مسجود او است
در شش جهت و برون شش، معبود اوست

چون چنگ منم در بر او تکيه زده
اين ناله ام از بنان معشوق منست

تو راست نگر نظر مکن از چپ و راست
گردش اينجا و مرد در دار بقاست

درمان غم عشق نه صبر و نه رياست
در عشق حقيقي نه وفا و نه جفاست

در معرفتش همين قدر دانم
ما سايه اوئيم و جهان سايه ماست

تا اين فلک آينه گون بر کار است
اندريم عشق موج خون در کار است