ديوان شمس

دلدار ز درد ما اگر خاموش است
در خاموشي دو صد جوابست جواب

بيمار بدن نيم که بيمار دلم
شربت چه بود شراب در ده تو شراب

سبحان الله من و تو اي در خوشاب
پيوسته مخالفيم اندر هر باب

در ديده عشق مي نگنجد شب و روز
اين ديده عشق ديده دوز است عجب

بر جمله قاضيان دوانيد امروز
در جستن آب زندگي قاضي کاب

مستند مجردان اسرار امشب
در پرده نشسته اند با يار امشب

يارب يارب به حق تسبيح رباب
کش در تسبيح صد سؤالست و جواب

يارب به دل کباب و چشم پرآب
جوشان تر از آنيم که در خم، شراب

آمد بر من چو در کفم زر پنداشت
چون ديد که زر نيست وفا را بگذاشت

آن بت که جمال و زينت مجلس ماست
در مجلس ما نيست ندانيم کجاست

آن چيست که لذتست از او در صورت
وان چيست که بي او است مکدر صورت

واندم که ترا تجلي احسانست
جان در حيرت چو موسي عمرانست

آن روح که بسته بود در نقش صفات
از پرتو مصطفي درآمد بر ذات

آن روي ترش نيست چنينش فعل است
مي گويد و ميخورد در اينش فعل است

آنکس که بر اين چرخ برينش فعل است
اين نيست عجب که در زمينش فعل است

در روز خوشي همه جهان يار تواند
يار شب غم نشان کسي کم داده است

وانکس که ترا ز خود قياسي گيرد
آن مسکين را چه خارها در ديده است

وانکس که ز ناموس نهان ميدارد
پيداست که در فراق زير و زبر است

آنکو ز نهال هوست شبخيزانست
چون مست بهر شاخ در آويزنست

از حلقه گوش از دلم باخبر است
در حلقه او دل از همه حلقه تر است

از جمله کرانه ها برون کرد مرا
رفتم به ميان و در ميانم مي سوخت

امروز در اين خانه کسي رقصانست
که کل کمال پيش او نقصانست

امروز من و جام صبوحي در دست
ميافتم و ميخيزم و ميگردم مست

امشب آمد خيال آن دلبر چست
در خانه تن مقام دل را ميجست

امشب منم و طواف کاشانه دوست
ميگردم تا بصبح در خانه دوست