ديوان شمس

اي آنکه گريخت از در مذهب ما
گوشش بکشد فراق تا ملهب ما

زان مي که حرام نيست در مذهب ما
تا صبح عدم خشک نيابي لب ما

در جان و دل و ديد فراموش نه اي
از بهر خدا مکن فراموش مرا

اي مکر در آموخته هرجائي را
يک مکر براي من درانگيز و بيا

در چشم ببين دو چشم آن مفتون را
نيک بشنو تو نکته بيچون را

در سر دارم ز مي پريشانيها
با قند لب تو شکرافشانيها

ديدم در خواب ساقي زيبا را
بر دست گرفته ساغر صهبا را

طنبور چو تن تن برآرد به نوا
زنجير در آن شود دل بي سر و پا

زيرا که نهان در زهش آواز کسي
ميگويد او که جسته همراه بيا

اي مادر ما نهفته در چادر ما
پنهان شده از طبيعت کافر ما

گر در طلب خودي ز خود بيرون آ
جو را بگذار و جانب جيحون آ

عشق آب حياتست در اين آب درآ
هر قطره از اين بحر حياتست جدا

منصور بدآن خواجه که در راه خدا
از پنبه تن جامه جان کرد جدا

هان اي سفري عزم کجايست کجا
هرجا که روي نشسته اي در دل ما

چندان غم درياست ترا چون ماهي
کافشاند لب خشک تو را در دريا

در خود بودم زان نسزيدم خود را
از خود چو برون شدم بديدم خود را

سريست ميان دل مردان خداي
جبريل در آن ميان نگنجد به طلب

امروز چو هر روز خرابيم خراب
مگشا در انديشه و برگير رباب

انديشه مکن بکن تو خود را در خواب
کانديشه ز روي مه حجابست حجاب

اي آنکه تو دير آمده اي در کتاب
گر بشتابند کودکان تو مشتاب

اي دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب
در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ

اي ماه چنين شبي تو مهوار مخسب
در دور درآ چو چرخ دوار مخسب

خواب آمد و در چشم نبد موضع خواب
زيرا ز تو چشم بود پرآتش و آب

پنهان گفتم براز در گوش دو چشم
مهمان عزيز است بيفزاي شراب

دل در هوس تو چون ربابست رباب
هر پاره ز سوز تو کبابست کباب