ديوان شمس

بختي که قرن پيشين در خواب جسته اند
آخر زمانيان را کردست افتقاد

شب گشته بود و هرکس در خانه مي دويد
ناگه نماز شام يکي صبح بردميد

خود چه بود خاک که در چرخ تست
اين فلک روشن نيلوفري

نک رمضان آمد و قدرست و عيد
وز تو رسيدست در آن شب برات

در هوس بحر تو دارم لبي
کان نشود تر ز هزاران فرات

هم تو بگو اي شه نطع وجود
اي همه شاهان ز تو در بيت مات

خاموش شو و پس در، تو پرده اسراري
زيرا که سزد ما را جباري و ستاري

شد سحر اي ساقي ما نوش، نوش
اي ز رخت در دل ما جوش، جوش

گوش او: خيز، به جان سجده کن
در قدم اين قمر مي فروش

نهان سر در گريباني، دهان غنچه خنداني
چرا پنهان همي خندد؟ مگر از بيم خارست آن

چه صورتهاي روحاني نگاريدي به پنهاني
که در جنبش درآوردند صورتهاي ماني را

در حالت مستي چو دل و هوش نگنجيد
پس نيست عجيب گر قدح و جام نگنجد

« حي » نيز اگر هيچ ندارد، چو الف نيز
در صورت جيم آمد، و جيمست مقيد

بالاتر ازين چرخ کهن عالم لطفيست
کارواح در آ، ناحيه مانند، مجدد

از مکر گريزان شو و در وکر رضا رو
تا زنده شوي فارغ از انفاس معدد

من دم نزنم، ليک دم نحن نفحنا
در من بدمد، ناله رسد تا به ثريا

اينجاي نه آنجاست که اينجا بتوان بود
هي، جاي خوشي جوي و درآ در صف هيجا

در عيد بهار، ابر برافشاند گلابي
وان رعد بران اوج هوا، طبل زن آمد

ما سايه وار در پي ايشان روان شويم
تا سايها ز چشمه خورشيد برخورند

از عقل اولست در انديشه عقلها
تدبير عقل اوست که اينها مدبرند

خورشيد شمس دين که نه شرقي نه غربي است
پس سير سايهاش در افلاک ديگرند

مردان سفر کنند در آفاق، همچو دل
ني بسته منازل و پالان و استرند

تقليد چون عصاست بدستت در اين سفر
وز فر ره عصات شود تيغ ذوالفقار

سنگست و آهنست به تخليق کاف و نون
حراقه ايست کون و عدم در ستاره بار

استارهاي نحس، به نحسان سعدرو
در وقت وعده چون گل و وقت وفا چو خار