ديوان شمس

گفتم که: « ما را هنگامه بنما »
گفت: « اينک اما تو در جوالي

گر زانک مرا زين جان بکشي
من غرقه شوم، در عين خوشي

کنون شد عام کان با تو بپيوست
نجس شد چونک در کردي درو دست

اي صبر بخش زاهدان اخلاص بخش عابدان
وي گلستان عارفان در وقت بسط و التقا

درم رفيقان از برون دارم حريفان درون
در خانه جوقي دلبران بر صفه اخوان صفا

تا من ترا بشناختم بس اسب دولت تاختم
خود را برون انداختم از ترسها در ايمني

بس خدمت خير کردي بس کاه و جوش بردي
در خدمت عيسي هم بايد مددي کردن

پا در ره پرخون نه رخ بر رخ مجنون نه
شمشير وغا برکش کميخت اسد برکن

اي مطرب طوطي خو ترجيع سوم برگو
تا روح روان گردد چون آب روان در جو

در شش جهة عالم آن شير کجا گنجد
آن پنجه شيرانه بيرون بود از هر شش

نوري که ذوق او جان مست ابد ماند
اندر نرسد وا خورشيد تو در گردش

ريش دلهاي همه صحت پذيرد در نشان
گر ببيند ريش ايشان دولت اين ريش را

آن صفت کش طلبي سر به تکبر بکشد
عشق آرد بدمي در طلب و طال بقا

عشق را در ملکوت دو جهان توقيعست
شرح آن مي نکنم زانک گه ترجيعست

دل چون سنگ در آنست که گوهر گردد
عشق فارغ کندش از گهر و بي گهري

عاشقانند ترا در کنف غيب نهان
گر تو، بيني نکني، از غمشان بوي بري

تشنگان را بسوي آب صلايي بزنيد
طوطيان را به کرم در شکرستان آريد

بزم عامست و شهنشاه چنين گفت که: « زود
ساقيان را همه در مجلس مستان آريد »

دستها را همه در دامن خورشيد زنيد
همه جمعيت ازان زلف پريشان آريد

شادي هردو جهان! در دل عشاق ازل
درميا کين سر حد جاي تو هم نيست برو

اي چرخ بي قرارت وي عقل در خمارت
بگشا دمي کنارت صفرام کرد صفرا

در هر مقام و مسکن مهر تو ساخت روزن
کز تو شوند روشن اي آفتاب سيما

اين را اگر ننوشي در مرحمت نکوشي
ترجيع هديه آرم باشد کزان بجوشي

در دلنهي اماني هر سوش مي کشاني
گه سوي بستگيها گه سوي دل گشايي

در کوي مستفيدي مرده ست نااميدي
کاندر پناه کهفت سگ کرد اوليايي