ديوان شمس

هين خمش کن در اين حديث بازمپيچ
آسمان وار اگر يکي تويي

جان بر جان هاي پاک رود
در جهاني که نيست بي کاري

گر نکردي نثار دانش و هوش
کي بدي در زمانه هشياري

آتش در ملک سليمان زدي
اي که تو موري بنيازرده اي

در سفر اي شاه سبک روح من
زير قدم چشم و دل اسپرده اي

جان دو صد قرن در انگشت تست
چونت بگويم؟! که توده مرده اي

جان و جهان! دوش کجا بوده
ني غلطم، در دل ما بوده اي

رشک برم کاش قبا بودمي
چونک در آغوش قبا بوده اي

رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بوده اي

چونک ترا در دو جهان خانه نيست
هر نفسي رخت کجا مي بري؟

هر نفسي شعله زند دين از او
سوز نهد در جگر کافري

دوش جمال تو همي شد شتاب
در کف او مشعله آذري

تيز همي کرد خيالش نظر
محو شدم در تف آن ناظري

بر در حيرت، بکش انديشه را
حاکم ارواح و شه مطلقي

چون بگريزي نرسد در تو کس
ور بگريزيم ز تو، سابقي

گر گل او در نگشادي، چرا
خار صفت بر سر ديوارمي؟

در سر من عشق بپيچيد سخت
ورنه چرا بي دل و دستارمي؟

چون ز قضا دعوت و فرمان رسيد
در پي سرهنگ قضا مي روي

يا که ز جنات نسيمي رسيد
در پي رضوان رضا مي روي

روي به جنگ آر و به صف شيروار
ورنه چو گربه تو در انبان شوي

در هوس مشتريت عمر رفت
ماه ببين و بره از مشتري

در عوض دلق تن چار ميخ
بافته اند از صفتت ششتري

چون بگريزي نرسد در تو کس
ور بگريزيم تو خود سابقي

گر ندميدي غم او در دلم
چون دگران بي دم و فريادمي

مار اگر آب وفا يافتي
در دل آن بحر چو ماهيستي