ديوان شمس

ني چپست و نه راست در جانست
بو ز جان يابي ار بينبويي

مرگ تا در پيست روز شبست
شب ما را نهار بايستي

چنگ در ما زدست اين کمپير
چنگ او تار تار بايستي

هوش ها چون مگس در آن دوغست
هوش را هوشيار بايستي

آوخ آوخ چو من وفاداري
در تمناي چون تو خون خواري

خر علف زار تن گزيد و بماند
خر مردار در علف زاري

گر بريزي تو نقل ها در پيش
عقل ها را ز پيش برداري

دست بر حرف بي دلي چه نهي
حرف را در ميان چه مي آري

گفت بادست گر در او بوييست
هديه تو بود که گلزاري

ما در اين دور مست و بي خبريم
سر اين دور را تو مي داني

مي زند سال ها در اين مستي
روح من هاي هاي پنهاني

گفتم اي دل کجايي آخر تو
گفت در برج هاي پنهاني

دل مريد تو و تو را خواهد
کاين در بسته را گشاد تويي

گر چه من بدنهاد و بدگهرم
شاکرم چون در اين نهاد تويي

خلوت آنست که در پناه کسي
خوش بخسپي و خوش بياسايي

خود تو چيست بيخودي زان کس
که از او در چنين تماشايي

در رخ و رنگ و چشم تو پيداست
که ازان بازي و ازان دستي

مرگ تا در پي است روز شبست
شب ما را نهار بايستي

هوش ها چون مگس در آن دوغست
هوش ها هوشيار بايستي

چون رضاي دل تو در غم ماست
يک چه باشد؟ هزار بايستي

اي دل اندر اصول وصل گريز
که بسي در فراق جان کندي

قوت ياقوت گير از خورشيد
تا در اخلاق او به پيوندي

تا که در ظل تو بيارامد
که تو جان را پناه و آرامي

که شوم من غريق منت تو
کابتدا کردي و در اتمامي

ني چپست و نه راست در جانست
آن که جان خسته از پي اويي