ديوان شمس

در دل عشاق فخر و ملک دو عالم
ننگ بود عار همچنانک تو ديدي

در قدح تو چهار جوي بهشتست
نه از شش و پنجست اين سرورفزايي

غبغب غنچه در اين چمن بنخندد
تا تو به خنده دهان او نگشايي

در عدمستان کشد نهان شتران را
خوش بچراند ز سبزه هاي عطايي

چون بنهد رخ پياده در قدم شاه
جست دواسبه ز نيستي و گدايي

در دي شهوت چند بماند
باغ دل ما حبس و حصاري

گفت به ريحان شاخ شکوفه
در ره ما نه هر چه که داري

غم مخور از دي وز غز و غارت
وز در من بين کارگزاري

دود رها کن نور نگر تو
از مه جانان در شب تاري

زانک تردد آرد به حيرت
زين دو تحول در محل آيي

چو در غزا تو بتازي ز بحر گرد برآري
هزار بحر بجوشد چو قطره اي بچکاني

چو بگذري تو ز ديوار باغ و در چمن آيي
زبان شکر گزاري سجود شکر بياري

نمک شود چو درافتد هزار تن به نمکدان
دوي نماند در تن چه مرغزي چه بخاري

دلي که عشق نوازد در اين جهان بنسازد
ازانک مي نگذارد که يک زمانش بخاري

ز حد چون بگذشتي بيا بگوي که چوني
ز عشق جيب دريدي در ابتداي جنوني

در آن دلي که گزيدي خيال وار دويدي
بگفتي و بشنيدي چه آفتي چه بلايي

مرا بپرس که چوني در اين کمي و فزوني
چگونه باشد يوسف به دست کور نخاسي

چو صبحدم خنديدي در بلا بنديدي
چو صيقلي غم ها را ز آينه رنديدي

چه هاست در شکم اين جهان پيچاپيچ
کز او بزايد اناالحق و بانگ سبحاني

چمن نگر که نمي گنجد از طرب در پوست
که نقش چند بدو داد باغ روحاني

يکان يکان بنمايد هر آنچ کاشت خموش
که حامله ست صدف ها ز در رباني

اگر نه شاه جهان اوست اي جهان دژم
به جان او که بگويي چرا در آشوبي

به عاقبت بپريدي و در نهان رفتي
عجب عجب به کدامين ره از جهان رفتي

تو باز خاص بدي در وثاق پيرزني
چو طبل باز شنيدي به لامکان رفتي

خموش باش مکش رنج گفت و گوي بخسب
که در پناه چنان يار مهربان رفتي