ديوان شمس

يار در آخرزمان کرد طرب سازيي
باطن او جد جد ظاهر او بازيي

در حرکت باش ازانک آب روان نفسرد
کز حرکت يافت عشق سر سراندازيي

گرم روان از کجا تيره دلان از کجا
مروزيي اوفتاد در ره با رازيي

جنتي دل فروز دوزخيي خوش بسوز
چند ميان جهان مانده در برزخي

جانب تبريز رو از جهت شمس دين
چند در اين تيرگي همچو خسان مي زخي

از ملک و از پري چون قدري بگذري
محو شود در صفات صورت و صورتگري

خاک در فقر را سرمه کش دل کني
چارق درويش را بر سر سنجر کشي

در شکم ماهيي حجره يونس کني
يوسف صديق را از بن چه برکشي

چهره چون آفتاب بر تن چون غوره تاب
تا بشود پرشکر در تن هر روده اي

پيش طبيب دو کون رفتم بيمار عشق
نبض دلم مي جهيد در کف قاروره اي

اي تو ز خوبي خويش آينه را مشتري
سوخته باد آينه تا تو در او ننگري

جان من از بحر عشق آب چو آتش بخورد
در قدح جان من آب کند آذري

اين چه بهانست خود زود بگو بحر کيست
از حسد کس مترس در طلب مهتري

روح يکي دان و تن گشته عدد صد هزار
همچو که بادام ها در صفت روغني

چند لغت در جهان جمله به معني يکي
آب يکي گشت چون خابيه ها بشکني

شيردلا صد هزار شيردلي کرده اي
در کرم از آفتاب نيز سبق برده اي

چونک فروشد تنش در تک خاک لحد
رست درخت قبول از بن چون دانه اي

باد خزانست غير زرد کند باغ را
حبس کند در زمين خوبي هر دانه اي

از سبب آنک بد در صف ترسنده اي
گشت شکسته بسي لشکر مردانه اي

گنج روان در دلت بر سر گنج اين گلت
گيرم بي ديده اي آخر نشنوده اي

کاش بدانستيي بر چه در ايستاده اي
کاش بدانستيي بر چه قمر عاشقي

آن که از آن طراري باز بر او برشکني
افتد و سودش نکند در دغلي هشياري

هفت فلک ز آتش منست چو دودي
هفت زمين در ره منست غباري

ماند سخن در دهان و رفت دل من
جانب ياران به سوي دور دياري

از چمن يار صد روان مقدس
در گل و گلزار همچنانک تو ديدي